บทที่ 5 ตอนที่2.2 ช่วยเก็บความลับ2

ตอนที่2.2 ช่วยเก็บความลับ2

ยูนนายืนรับคำสั่งเงียบๆ เควินไม่ได้สนใจเลขาสาวนัก เขาเดินออกไปจากห้องทิ้งให้ยูนนาน้ำตาคลอ มองร่างเปลือยเปล่าด้วยความแค้นใจ

"มีความสุขมากสินะ"

ยูนนาดึงผ้าห่มออก สิ่งแรกที่เห็นคือเรือนร่างขาวๆ ที่มีร่องรอยของศึกเมื่อคืนอยู่ โดยเฉพาะรอยแดงตรงหน้าอก บอกไม่ถูกเลยว่าใจมันเจ็บจี๊ดแค่ไหน

"หึ ไม่สวยแต่คงเก่งเรื่องอย่างว่า"

ภาพที่ตอกย้ำมันทำให้ยูนนานึกไปถึงบทรักที่เร้าร้อนของเจ้านาย เธอแทบไม่อยากแตะตัวผู้หญิงไร้ยางอายคนนี้เลย

แต่เพราะมันคือคำสั่ง มีหรือที่เธอจะคัดค้านได้!

ยูนนาถอนใจเฮือกเดินไปที่กระเป๋าถือสีดำบนโต๊ะ เพื่อดูว่าผู้หญิงคนนี้อยู่ห้องไหนจะได้รีบเอาไปโยนทิ้งให้มันจบๆ

เธอเห็นการ์ดเบอร์ห้องนั้นแล้ว ทว่าสายตาก็ดันเห็นสิ่งที่โผล่ออกมาจากกระเป๋าหนังใบเล็ก พอหยิบออกดูจึงรู้ว่าเป็นนามบัตร

ตัวอักษรที่เขียนด้วยหมึกสีดำทำเอายูนนาใจเต้นแรง เธอโกรธขึ้นมาทันที

"นี่มันพนักงานของบริษัทเซนต้า คู่แข่งคุณเควินนี่!"

ยูนนามือไม้สั่นฉีกนามบัตรนั้นทิ้ง เธอตั้งใจจะไปบอกประธานเควิน แต่ขาก็หยุดแค่นั้น

ไม่ดีกว่า แม่คนนี้ต้องเจอเธอจัดการเองมันถึงจะสาสม!

เภตารู้สึกได้ว่ามีเสียงคนคุยกันเหนือหัว เธอได้ยินไม่ชัดหรอกว่าคนพวกนั้นพูดถึงเรื่องอะไรกัน จนกระทั่งมีเสียงหนึ่งร้องเรียกมาพร้อมกับแรงเขย่านั่นล่ะ

"ตายแล้วพี่เภตา ทำไมถึงอยู่ในสภาพนี้คะ"

มิกะนั่นเอง เภตาปรือตาขึ้นมองก็พบเพื่อนรุ่นน้องทำหน้าตื่นๆ ขณะมองสำรวจตัวเธอ เภตาไม่เข้าใจว่าเหตุใดมิกะถึงร้องเสียงหลงขนาดนั้น จนใครคนหนึ่งในกลุ่มคนดูพูดขึ้น

"เจ้ถูกใครลากไปรุมมาหรือเปล่านี่"

"หยุดนะ!"

มิกะตวาดคนพูดก่อนจะหันมามองเภตา สีหน้าตกใจของเพื่อนรุ่นน้องทำให้เภตาใจเสียเหมือนกันรีบก้มสำรวจตัวเอง แล้วสิ่งที่เห็นทำเอาเกือบกรีดร้อง

เภตาในตอนนี้อยู่ในสภาพเหมือนถูกรุมโทรม เสื้อผ้าไม่มี จะมีก็เพียงผ้าขนหนูพันห่อกายไว้เท่านั้น ทั้งเนื้อทั้งตัวเต็มไปด้วยรอยจ้ำ ที่ร้ายไปกว่านั้นเธอเจ็บ เจ็บตรงจุดนั้นราวกับถูกเข็มใหญ่ทิ่มแทง!

"นี่มันอะไรกัน! เกิดอะไรขึ้น"

"ใจเย็นค่ะพี่เภตา มิกะจะพาเข้าห้องเอง"

เภตาน้ำตาคลอขอบคุณอย่างมาก ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นโดยมีมิกะพาเข้าไปในห้อง

ทันทีที่อยู่ตามลำพังกับมิกะ เภตาทรุดฮวบร้องไห้โฮราวกับคนบ้า สภาพเธอมันเหมือนคนถูกข่มขืนไม่มีผิด

"ฉันโดนข่มขืนจริงเหรอ มันใช่จริงๆ เหรอ!"

เภตาตัวเนื้อสั่นด้วยความสับสนและตกใจ สักพักเธอประคองตัวเองไปที่หน้ากระจก และสิ่งที่เห็นสะท้อนกลับมาคือ ร่างตัวเองในชุดผ้าขนหนู รอยแดงตรงหน้าอกมันเหมือนรอยถูกขบกัด และมันจะเป็นอะไรไปได้ล่ะ ถ้าไม่ใช่รอยปากของใครคนหนึ่ง

หยาดน้ำตาไหลแอบแก้ม ดวงตากลมโตใต้กรอบแว่นหนาสั่นระริกด้วยความรู้สึกเจ็บปวดเกินกว่าจะรับไหว

แล้วความเจ็บตรงหว่างขาก็ประท้วงขึ้นมา มิกะที่คอยดูอยู่รีบเข้ามาช่วย แต่เภตาก็ฝืนกลับมายืนได้ พลางกลั้นเสียงสะอื้นบอกเพื่อนรุ่นน้องว่า

"พี่ขออาบน้ำก่อนนะ"

"พี่ไหวไหมคะ"

มิกะเป็นห่วงเมื่อสีหน้าของเภตาดูห่างไกลกับคำว่าดีขึ้นเหลือเกิน

"พี่โอเค โอเคมากๆ" เภตาฝืนตอบ ยิ้มอย่างผิดธรรมชาติ

ปากบอกว่าไหว แต่ภายในใจบอบซ้ำอย่างแสนสาหัส ซึ่งมิกะเองก็ดูออก เพียงแต่ไม่อยากตอกย้ำเธอจึงขอตัวกลับ แล้วมันก็เป็นสิ่งที่เภตาต้องการ เธออยากอยู่คนเดียว!

เมื่อประตูปิดลง น้ำตาร้อนๆ ไหลทะลักทะลายให้กับความสูญเสียที่ไม่รู้เกิดขึ้นได้อย่างไร โดยเฉพาะใครเป็นคนทำเธอเองก็ไม่อาจรู้ มีสิ่งเดียวที่พอจำได้ เมื่อคืนเธอปวดหัวหนักมาก ต้องการน้ำดื่ม แล้วพอได้ดื่มเท่านั้นก็เหมือนว่าทุกอย่างเลือนลางไปหมด

สติสุดท้ายคือพยายามกลับห้อง แต่ว่า...เธอกลับไปห้องใครกันละ!

"ฉันจะทำยังไงดี ฉันเสียพรหมจรรย์ให้กับใครกัน!"

เภตาสะอื้นอย่างปวดร้าว จบสิ้นทุกอย่างแล้วกับการถือครองความสาวเพื่อคนที่รัก แม้ว่าชีวิตผู้หญิงแสนเชยอย่างเธอจะไม่ได้สัมผัสความรักเลยจนแก่ตายเธอก็ไม่เสียดายที่ยังครองตัวบริสุทธิ์

หญิงสาวยกมือกุมหน้าอกไม่รู้จะร้องไห้อย่างไรดีแล้ว เกิดมาไม่สวยยังไม่พอ ยังมาถูกย่ำยีจากใครไม่รู้ พยายามนึกหน้าผู้ชายคนนั้นให้ออก แต่ความทรงจำไม่มีเหลือเลย

บ้าที่สุดเลยชีวิตฉัน!

เภตาทุบหน้าอกเพื่อหวังระบายความอัดอั้น แล้วความเสียใจก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความแค้น

"ถ้าฉันรู้ว่าแกเป็นใคร ฉันฆ่าแกแน่ ไอ้เลว!"

เภตากำมือแน่น ริมฝีปากบางสั่นระริก เธอจะไม่ยอมเป็นเหยื่อฝ่ายเดียวแน่ คอยดูเถอะ!