บทที่ 6 ตอนที่2.3 ช่วยเก็บความลับ3

ตอนที่2.3 ช่วยเก็บความลับ3

ฮัดเช้ย!

ประธานบริษัทเคพีแอลจามออกมาต่อหน้าผู้ร่วมประชุม เป็นครั้งแรกที่เขาเสียภาพลักษณ์เช่นนี้ ทุกคนที่กำลังหารือกันอยู่ถึงกับเงียบกริบมองมาทางชายหนุ่มที่ตอนนี้นั่งนิ่งทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แล้วพอเขานิ่งแบบนั้นก็ไม่มีใครกล้าเงียบอีกต่อไป การประชุมดำเนินต่อจนเสร็จสิ้น ลูกค้าสาวสวยที่ต้องการให้เควินมาร่วมประชุมด้วยยังไม่ออกจากห้อง

เธอมีเจตนาที่ต้องการรู้จักเขาให้มากขึ้น โดยหารู้ไม่ว่าประธานเควินที่ใครๆ ต่างร่ำลือว่าหล่อบาดใจจะมีนิสัยเย็นชา เควินไม่แม้แต่ชายตาความงามของลูกค้าสาวคนนี้เลย

"เดี๋ยวค่ะคุณเควิน"

ทันทีที่ถูกทักเควินหันมาเห็นเธอเต็มตาครั้งแรก ตั้งแต่หัวจรดเท้าสายตาของเขาสรุปได้เป็นคำว่า

ก็สวยดีนี่...

"ดีใจที่วันนี้คุณมาได้นะคะ ที่หัวหินมีอะไรดีๆ น่าสนใจเยอะเลยค่ะ"

"ก็จริงนะครับ มีอะไรน่าสนใจ"

คำตอบของเขาถูกใจคู่สนทนาเป็นอย่างมาก ใจเธอพองโตคิดไปไกลว่าอาจมีความสัมพันธ์พิเศษเกิดขึ้น

สำหรับเควิน ความหมายที่แท้จริงของคำตอบนี้มันคือเรื่องเร่าร้อนเมื่อคืนต่างหาก ไม่มีใครรู้หรอกตลอดการประชุมภายใต้ใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ เขาคิดถึงแต่ผู้หญิงที่บุกเข้ามาเป็นเหยื่อให้เขากิน แถมเหยื่อที่ว่าก็ถูกใจมากเสียด้วย

"ถ้าเป็นไปได้เย็นนี้สะดวกทานอาหารด้วยกันไหมคะ"

หญิงสาวยิ้มแสนหวาน พลางยกมือเอาผมทัดหูด้วยท่าทีเขินอาย

เควินมองการกระทำนั้นเขาไม่รู้สึกถึงความพิเศษ หรือพูดให้ถูก ไม่มีใครทำท่าทางยั่วยวนใจได้ดีเท่าคนเมื่อคืนแล้ว

อ้า...นี่เขาคิดถึงผู้หญิงคนนั้นไม่หยุดหย่อนได้อย่างไร

เควินถอนใจก่อนจะมองหญิงสาวตรงหน้า

"ผมต้องขอโทษด้วยครับ พอดีเย็นนี้ไม่สะดวกจริงๆ"

"อ้อ...ค่ะ"

เธอดูผิดหวังมากกับการถูกปฏิเสธ และคนที่ดูสะใจที่สุดคือยูนนา เลขาสาวยืนมองการยั่วของลูกค้าคนนี้อยู่นานแล้ว ความหมั่นไส้เกิดขึ้นลึกๆ อย่างทำอะไรไม่ได้ จนกระทั่งเควินปฎิเสธนั่นแหละ เธอสาแก่ใจอย่างมาก

"ท่านประธานคะ ท่านยังมีงานที่ต้องไปต่ออีกค่ะ"

เควินพยักหน้ารับ ก่อนจะขอตัวคุณลูกค้าออกไปก่อน หญิงสาวผู้ถูกกล่าวลาหน้าเสียนิดๆ หากเธอก็ฝืนยิ้มส่งเขาจนพ้นประตู โดยมียูนนารีบเดินตามเจ้านายไปติดๆ

"ผมไม่มีธุระไหนต่อถูกไหมยูนนา"

"คะ?!"

เลขาสาวไปต่อไม่เป็นหลังถูกรู้ทัน เมื่อก่อนเขาอาจจะโกรธที่เธอจัดการพละการ แต่คราวนี้เขาไม่อยากถือสาจึงหันมามองเธอตรงๆ

"ครั้งนี้ผมจะปล่อยผ่าน แต่คุณคงรู้นะว่าผมไม่ชอบการทำผิดซ้ำสอง"

เควินแกล้งสั่งสอนเธอไปอย่างนั้น อันที่จริงเขาควรขอบคุณเธอมากกว่าที่ช่วยดึงออกจากสถานการณ์เมื่อครู่ แต่ด้วยความที่ไม่ชอบให้ลูกน้องล้ำเส้นมากไปก็ควรต้องปรามกันบ้าง

"ขอโทษค่ะ ฉันจะระวังมากกว่านี้"

"ช่างเถอะ"

ชายหนุ่มหันหลังเดินไปที่รถ เรวัตร...คนขับรถประจำตัวรีบเข้ามาคำนับพร้อมกับเปิดประตูรถให้แก่เจ้านาย เควินก้าวเข้าไปนั่งก่อนที่เขาจะพูดขึ้นว่า

"ยูนนา ผมจะกลับโรงแรมก่อน ส่วนคุณช่วยเคลียร์งานกับลูกค้าที่นี่ให้เรียบร้อยด้วยนะ"

ยูนนาที่กำลังจะเดินอ้อมมาทางที่นั่งอีกด้านหน้าเสียทันที เธอรู้แล้วว่านี่คือการทำโทษโดยที่ไม่มีคำลงโทษตรงๆ สักคำ

"ทราบค่ะท่าน"

เรวัตรปิดประตูให้เจ้านายแล้วรีบเดินกลับมาประจำที่คนขับ รถขับออกไปได้สักพักเควินก็ถอนใจ อาการแบบนี้เรวัตรรู้ดีกว่าใครจึงถามเจ้านายอย่างรู้ใจ

"ท่านประธานเครียดเรื่องผู้หญิงคนเมื่อคืนอยู่สินะครับ"

เควินปรายตามองเรวัตร เขาไม่เพียงไม่โกรธยังจะแค่นยิ้มมาอีก

"นายก็อีกคนทำเป็นรู้ดี"

"มีอะไรที่ผมจะไม่รู้อีกล่ะครับ ผมอยู่กับคุณมา20กว่าปี คุณก็เหมือนพี่ชายผมคนหนึ่ง"

"นั่นสินะ"

เควินนั่งพิงเบาะอย่างสบายใจขึ้น ใครมันจะรู้ใจเขาได้ดีกว่าเรวัตร ตัวตนที่ภายนอกเย็นชาแต่ความจริงแล้วเขาเป็นคนอ่อนไหวมากที่สุดคนหนึ่ง

การสร้างกำแพงให้ดูแข็งแกร่งมันก็เป็นเกาะได้ดีเชียว แต่พอมีสิ่งกีดขวางมาสะดุดเท่านั้นเขาก็ไปต่อแทบไม่เป็น

"นานมากเลยนะครับที่ใจท่านประธานไม่เคยหวั่นไหวเพราะผู้หญิง"

เควินไม่สนใจที่จะตอบ เขามองออกไปนอกกระจกรถ กระทั่งเห็นร้านขายยา มันก็เป็นร้านทั่วไปที่ไม่มีความแปลกอะไร ถ้าไม่มีผู้หญิงคนเมื่อคืนเดินออกมาเสียก่อน

เควินสั่งให้เรวัตรหยุดรถ ลูกน้องจอดรถอย่างงุนงง

"ไปถามร้านขายยาสิ ว่าผู้หญิงคนเมื่อกี้มาซื้ออะไร"

เควินไม่เคยสนใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ถ้าเรื่องเมื่อคืนไม่เกิดกับผู้หญิงคนนั้น

เขานั่งรอในรถอยู่พักหนึ่งเรวัตรก็กลับเข้ามา

"ผมบอกไปว่าเธอเป็นน้องสาว ทางร้านขายยาก็เลยยอมบอกว่า เธอมาซื้อยาคุมฉุกเฉินครับ"