บทที่ 7 ตอนที่3.1 อับอายทั้งบริษัท

ตอนที่3

เควินอึ้งไปกับคำตอบ ผู้หญิงคนนั้นออกมาซื้อยาคุมฉุกเฉินก็นับว่าเธอมีความฉลาดอยู่บ้างที่รู้จักป้องกัน

แต่ที่เขาไม่เข้าใจจนต้องกุมขมับคือ เธอแสนซื่อกับเรื่องการมีเซ็กส์มากเกินไปหน่อยหรือเปล่า อายุก็ดูจะไม่ใช่สาวรุ่นๆ ทำไมถึงไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับตัวเองบ้าง

หรือว่า...เป็นเพราะเขาที่ทำเธอรุนแรงไปหน่อย!

เควินถอนหายใจพลันส่ายหน้า เขายอมรับว่าเมื่อคืนขาดสติไปบ้าง ควรที่จะหยุดแต่ก็ไม่ทำ จนสุดท้ายก็ปล่อยใจไปกับเกมตัณหา ถ้าไม่ใช่ครั้งแรกของเธอเขาอาจมีความสุขกับเธอไปยันเช้า

"ผมว่าเธอต้องเข้าใจท่านผิดแน่ เราควรบอกเธอดีไหมครับ การกินยาแบบนั้นในช่วงที่ไม่มีเพศสัมพันธ์ มันไม่ดีนะครับ"

ใช่แล้ว เมื่อคืนเควินไม่ได้ลงมือกินแม่กวางน้อยทั้งที่อยากจะแย่ แต่พอเจอร้องแบบนั้นเขาเองก็ไม่อยากดันทุรัง จึงปล่อยให้เธอนอนบนเตียงส่วนเขาก็ออกมานอนข่มอารมณ์ที่โซฟาข้างนอก นับเป็นครั้งแรกที่ยอมยกเตียงให้ผู้หญิง แถมไม่รู้จักกันเสียด้วย

ดูเหมือนดวงอยากให้เจอกันอีก ถึงทำให้เห็นเธอเดินออกมาซื้อยา ที่น่าแปลกจนต้องให้เรวัตรจอดรถ คือหน้าซีดเซียวคล้ายคนป่วยนั่นล่ะทำเอาเขาเกิดห่วงขึ้นมา

"บอกเธอดีไหมครับ"

เควินหลับตาคิดนิดหนึ่ง ก่อนจะโบกมือให้ลูกน้อง

"ยังไม่ต้อง เดี๋ยวเรื่องนี้ฉันจัดการเองทีหลัง แต่ฉันมีเรื่องอยากให้นายทำให้หน่อย"

"เชิญสั่งมาได้เลยครับ"

"ฉันอยากรู้ประวัติผู้หญิงคนนี้ สืบมาให้หมดนะอย่างละเอียด"

เขาเน้นประโยคหลังชัดเจนจนเรวัตรอมยิ้ม พอจะรู้ล่ะว่าเจ้านายต้องการข้อมูลส่วนไหนมากที่สุด

"แน่นอนครับ มันจะละเอียดถึงข้อมูลกรุ๊ปเลือดเลย ท่านประธานวางใจได้"

เควินไม่สบตาเรวัตรเพราะเขารู้ดีว่าลูกน้องประสาทไวคนนี้รู้ความหมายของคำสั่งนี้ดี เขาจึงไม่อึดอัดที่ต้องพูดตรงๆ ว่าอยากรู้ลึกระดับไหน

โดยเฉพาะผู้หญิงคนนี้มีความใกล้ชิดกับผู้ชายด้วยหรือเปล่า ถึงเธอยังไม่เคยมีอะไรกับใคร แต่ก็ย่อมมีคนรักไม่ใช่หรอกเหรอ

เภตากลับมาถึงห้องพักก็รีบกินยาที่ซื้อมา ถึงไม่รู้ว่าเมื่อคืนเจอศึกอะไรมาบ้างแต่หนทางที่ดีต้องกินมันก่อนเพื่อกันเอาไว้ เธอไม่ยอมโง่เป็นนางเอกที่พลาดท่าแล้วท้องอย่างแน่นอน ถึงในนิยายสุดท้ายนางเอกจะสมหวัง แต่ในชีวิตจริงจะเอาอะไรมาสมหวังกันแม้แต่หน้าคนทำลายพรหมจรรย์ยังไม่เคยเห็นเลย!

คิดถึงเรื่องนี้น้ำตาก็พาลไหล ใจมันเสียขึ้นมาดื้อๆ หากย้อนไปได้เธอจะไม่รั้นดื่มแอลกอฮอล์จนต้องรนหาน้ำดื่ม...

เอ๊ะ! หรือว่าน้ำแก้วนั้น

ใช่แล้ว น้ำนั่นต้องมีสิ่งผิดปกติแน่ พอหลังจากดื่มไปอาการก็แย่กว่าเดิม ส่วนคนที่เธอไปขอน้ำมาคือใครกันนะ

เภตาขบคิดอยู่นานก็คิดไม่ออก นี่เธอจำอะไรไม่ได้สักอย่างเลยเหรอ!

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเภตาเหลือบมองก็รู้ว่าเป็นมิกะส่งข้อความมา หน้าจอแอพพิเคชั่นไลน์เปิดแสดงข้อความที่มาพร้อมกับภาพหลุด เภตารีบหยิบแว่นมาสวม แล้วสิ่งที่เห็นทำเอาหัวใจตกวูบ

มันคือภาพเธอในสภาพสะบักสะบอมอยู่หน้าห้อง!

'เจ้ใหญ่แผนกการตลาดโดนซะแล้ว ใครกันที่เปิดซิงเจ้! รีบหาคำตอบกันเร็ว!!'

"อะไรกันนี่!"

เภตามือสั่นไปหมด ทั้งตกใจทั้งเสียขวัญที่จู่ๆ เรื่องน่าอับอายแพร่กระจายไปทั่วบริษัท เธอแทบอยากกัดลิ้นตายไม่กล้าสู้หน้าใครแล้ว ที่ผ่านมาแค่เพราะตัวเองไม่สวยก็ถูกคนในแผนกเดียวกันมองอย่างไม่เห็นหัวอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ทุกคนกำลังฆ่าเธอให้ตายทั้งเป็น!

โหดร้ายที่สุด!

เภตาไม่คิดเลยว่าชีวิตตัวเองจะมาถึงจุดนี้ ตั้งแต่จำความได้เคยมีครั้งไหนกันที่เรียกว่าความสุข มันไม่เคยเกิดเรื่องดีๆ ขึ้นเลย มีก็แต่ความพยายามสุดกำลังจนได้ทำงานในบริษัทที่ดี คิดว่าชีวิตต้องไปได้สวย แต่มันก็พังแล้ว เธอจะมีหน้าไปสู้ใครได้ โดยเฉพาะกับประธานโจเซฟ

คิดถึงเจ้านายเสียงเรียกเข้าก็ดังพอดี ใจหายแวบเมื่อคนที่โทรมาคือท่านประธาน

"คุณทำบ้าอะไรของคุณ รู้ไหมตอนนี้บริษัทเสียชื่อแค่ไหน พนักงานเซนต้ามีข่าวผ้าหลุด ภาพลักษณ์ดีๆที่ผมสร้างมามันกำลังจะพังเพราะคุณ!"

"ใจเย็นก่อนค่ะท่านประธาน คือเรื่องนี้ฉันอธิบายได้ อธิบายได้จริงๆ นะคะ"

เธอพูดทั้งที่ไม่รู้จะหาอะไรมาแก้ตัว เรื่องที่เกิดขึ้นมันใช่ความผิดของเธอที่ไหนกัน ทำไมทุกคนถึงมาลงแต่กับเธอ ไม่ยุติธรรมเลย!

"เรื่องนี้คุณต้องรับผิดชอบ"

"ได้ค่ะ ฉันจะรับผิดชอบแก้ข่าวเรื่องนี้เอง ท่านประธานไม่ต้องกังวลไปนะคะ"

"คุณจะแก้ยังไงไม่ทราบ หาค่าชดเชยที่บริษัทต้องเสียชื่อไปได้ไหมล่ะ ถ้าทำได้ผมก็โอเค!"

"คะ...ค่าชดเชยเหรอคะ"

"หามาชดเชยให้ได้ล่ะกัน ถือว่าผมปรานีกับคุณแล้วที่ไม่ไล่ออก"

แล้วประธานโจเซฟก็วางสายไปทิ้งให้เภตานั่งอึ้ง เธอจะมีปัญญาหาเงินจากไหนมาให้ และถ้าทำไม่ได้ก็คือถูกไล่ออกสินะ

เภตาตาเหลือกลาน สองมือขยุ้มผมสุดพังขย้ำขยี้อย่างแรง เธอใกล้สติแตกเต็มทน

นี่มันชีวิตเฮงซวยอะไรนักหนานะ!

"เพราะแก ไอ้ผู้ชายเลว แกทำลายชีวิตฉัน!"