บทที่ 8 ตอนที่3.2 คุณอยากพบฉันทำไม

ฮัดเช้ย!

"คุณควรทานยาสักหน่อยนะคะ"

ยูนนาบอกเควินด้วยความเป็นห่วงหลังจากเห็นเจ้านายหนุ่มจามแบบนี้มา2วันแล้ว ในขณะที่เควินเองเขาพอจะรู้อยู่บ้างว่าไอ้อาการแบบนี้มันไม่ใช่เพราะเป็นหวัดหากแต่เป็นการนินทาหรือสาปแช่งของใครบางคน

และตอนนี้เขาก็มีโจทย์ชัดอยู่แค่คนเดียว

ชายหนุ่มยิ้มที่มุมปาก นึกถึงหน้าโจทย์ในคืนนั้นขึ้นมาอีกครั้ง เขาแทบจะหมกมุ่นคิดถึงแต่ผู้หญิงที่ชื่อเภตา

ใช่แล้ว เขารู้ข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับเธอแล้ว โดยเฉพาะตอนนี้เธอกำลังแย่กับการตกเป็นข่าว ถึงจะรู้สึกผิดลึกๆ ที่เป็นต้นเหตุ แต่เรื่องราวทั้งหมดมันไม่ได้เริ่มเพราะเขา ก็คงโทษกันเต็มประตูไม่ได้

"ว่ายังไงคะ จะไม่ทานยาสักหน่อยเหรอคะ"

"ไม่ล่ะ"

เควินวางแก้วชาลง ก่อนจะถามเลขาสาว

"ผู้หญิงคนนั้นมีข่าวหลุดออกมาได้ยังไง ผมจำได้ว่าสั่งให้คุณทำเรื่องนี้เงียบๆ"

ยูนนาใจเต้นแรงขึ้นมาทันที เธอหาคำแก้ตัวออกมาอธิบายแทบไม่ถูก

"คุณทำนอกเหนือคำสั่งผมทำไม"

"ฉันไม่ได้มีเจตนาจะขัดคำสั่งนะคะ"

ยูนนารีบอธิบายเสียงสั่น

"คือว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นพนักงานของบริษัทคู่แข่งของเรา นายโจเซฟอาจส่งผู้หญิงมาหาคุณเพื่อล้วงข้อมูลบริษัทเราก็ได้ ฉันเลยสั่งสอนไปนิดหน่อยค่ะ"

เควินถอนใจ "คุณคิดว่าคนอย่างผมโง่พอให้ใครล้วงข้อมูลได้งั้นเหรอ"

"ไม่ค่ะ ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นเลย คุณเป็นคนเก่งและฉลาดที่สุด" ยูนนากลืนน้ำลายบาดคอแล้วตอนนี้

"ผมคิดว่าคุณจะรู้ใจผมมากที่สุดเสียอีก ครั้งนี้ผมผิดหวังในตัวคุณนะ"

คำพูดนี้ทำเอาหญิงสาวน้ำตาคลอ เธอแค่ต้องการกำจัดศัตรูหัวใจให้พ้นทาง แต่ไม่คิดเลยผลลัพท์แย่ๆ มันจะย้อนกลับมาหา ที่น่าเสียใจคือ เขาปกป้องผู้หญิงไร้ยางอายคนนั้น

"ฉันจะจัดการแก้ข่าวให้เองค่ะ" เธอกัดฟันพูดทั้งที่ใจเจ็บแค้นเหลือทน

เควินไม่ได้มองยูนนาแล้ว เขาก้มมองมือถือตัวเอง ก่อนจะบอกเพียงเรียบๆ มาว่า

"ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ผมจะแก้เรื่องนี้เอง"

"คุณเควินจะทำอะไรคะ"

"เดี๋ยวคุณก็รู้"

นั่นคือคำตอบสั้นๆ ยูนนามองคนพูดด้วยความสงสัย เธออยากรู้เหลือเกินว่าเรื่องที่เจ้านายจะทำคืออะไร ถ้ามันไม่ใช่เรื่องยัยผู้หญิงหน้าด้านเธอก็คงไม่มีความกระหายอยากรู้มากเท่านี้

ก๊อกๆ

ระหว่างนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้น ยูนนาหันไปมอง แล้วเธอก็ต้องตกใจเมื่อคนที่เดินเข้ามาคือเภตา ผู้หญิงที่เธอเกลียดมากที่สุด!

ยูนนาจ้องคนที่เพิ่งเข้ามาเขม็ง ใบหน้าสวยๆ บิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจ และคนที่เห็นเต็มสองตาก็คือเภตา เธอสะดุ้งน้อยๆ เมื่อสายตาพิฆาตนั่นมองมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

เควินเห็นพฤติกรรมของเลขาสาวเหมือนกันจึงเอ่ยปากบอกให้ออกไปก่อน ยูนนาพยายามดื้อดึงเพราะต้องการความกระจ่าง แต่พอเจอสายตาดุเอาเรื่องของเจ้านายเข้าให้เธอจึงกลับมาสติอีกครั้ง

"ฉันจะออกไปรอข้างนอกค่ะ"

เธอบอกอย่างสุภาพซึ่งผิดกับใจมันร้อนรุ่มดั่งกับไฟเลยเชียว หญิงสาวก้าวออกจากห้องโดยไม่วายชำเลืองศัตรูคนใหม่ด้วยหางตา

เภตาไม่กล้าหันไปมองตอบ แค่นี้เธอก็รู้สึกแย่มากพอแล้ว จึงมองไปที่ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นประธานจอมเนี้ยบที่หล่อเหลาที่สุดในวงการเฟอร์นิเจอร์ไทย เห็นจะจริงดั่งคำร่ำลือ เขาหล่อกระชากใจมาก รูปร่างก็ดีราวกับนายแบบ หุ่นสมส่วนแบบนั้นถ้าบอกว่าเป็นนักกีฬาเธอก็เชื่อหมดใจ หรือจะเป็นดาราซีรี่ย์เกาหลีก็มาดให้อย่างยิ่ง หน้าตาโอปป้าขนาดนั้นใครเห็นเป็นต้องหลงใหล

ถ้าเป็นเมื่อก่อนเภตาอาจจะมีอารมณ์อยากกรี๊ดผู้ชาย แต่ช่วงนี้ชีวิตเธอพังมากจนถึงขั้นไม่อยากอยู่หายใจบนโลกบิดเบี้ยวนี้แล้ว ดังนั้นอาหารตาตรงหน้าก็เปรียบเสมือนอาหารบูดที่เธอไม่อยากสนใจ

ผิดกับเควิน เขาตื่นเต้นไม่น้อยเลยที่ได้เห็นแม่กวางน้อยอีกครั้ง ถึงแม้จะมาในรูปแบบที่เรียบร้อยเกินเบอร์ไปสักหน่อย แต่เขาก็จำทุกสัดส่วนของเธอได้ดี ชนิดที่ว่า หลับตาเมื่อใดก็มีภาพเธอแก้ผ้ายั่วยวนเขาอยู่ตลอดเวลา

แต่มันจะดีไม่น้อยถ้าเธอมาแก้ผ้าให้เขาดูเองด้วยตาอีกสักครั้ง!

"คุณเควิน ต้องการพบฉันเรื่องอะไรคะ"

เสียงหวานๆ ดึงสติเควินกลับมา เขากระแอมเสียงนิดหน่อยก่อนจะกลับมาเป็นตัวเอง

"เชิญนั่งก่อนสิครับ"

เภตามองท่าทางสุภาพของคนตรงหน้าแล้วค่อยคลายกังวลได้หน่อย เธอนั่งลงตามที่เขาบอกโดยไม่ทันสังเกตสายตาวาวโรจน์อย่างเสือที่อยากตะครุบเหยื่อใจจะขาด

"ว่ายังไงคะ คุณเควินอยากพบฉันทำไม"

เควินยิ้มผ่านสายตา หากเธอเป็นคนประสาทไวก็คงเห็นความต้องการในสายตาของเขา แต่ดูจะเดียงสาเสียมากกว่า หน้านิ่งเฉยไร้อารมณ์แบบนั้นไม่คิดแสดงอาการเขินใดๆ บ้างเลยเหรอ

จะบอกว่าเควินเป็นคนหลงตัวเองก็ได้ ความหล่อสมาร์ทของเขาไม่มีใครไม่หลงใหล จะมีก็คนตรงหน้านี้ล่ะที่ทำเป็นเมินเขาอยู่ เควินไม่ไดัรู้สึกว่าเสียหน้า กลับกันเขายิ่งชอบเธอมากขึ้น

เสืออยากเป็นผู้ล่า! นั่นล่ะคือตัวตนของเขา