บทที่ 9 ตอนที่3.3 ผมชอบผลงานของคุณ

"ผมรู้มาว่าคุณเป็นสุดยอดทีมการตลาดที่เก่งที่สุดของเซนต้า และตอนนี้ก็กำลังมีปัญหาส่วนตัวที่พูดยากอยู่"

"นี่คุณรู้ด้วยเหรอคะ!"

เภตาใจหายใจคว่ำเรื่องของเธอแพร่กระจายไปถึงไหนบ้างแล้ว ขนาดประธานคนนี้ยังรู้ แล้วคนในครอบครัวเธอล่ะ!

"ไม่ต้องตกใจไป ผมไม่ได้จะพูดถึงเรื่องนั้น"

เควินแกล้งทำเป็นไม่สนใจเรื่องแก้ผ้าของเธอ ทั้งที่ในหัวมันวนเวียนแต่เรื่องนี้

"ถ้าคุณอยากหลุดออกจากภาพพวกนั้น มาทำงานกับผมไหม"

"คะ?!"

เภตาอึ้งมากที่ได้ยินคำชวนนี้เข้า ประธานเคพีแอลคู่แข่งของบริษัทเซนต้าต้องการตัวเธออย่างนั้นเหรอ ทั้งที่ตัวเธอเองกำลังมีข่าวเสียหายอยู่ มันดูแปลกไปหน่อยหรือเปล่า

"คุณไม่กลัวว่าภาพลักษณ์บริษัทของคุณจะเสียหายเพราะฉันเหรอคะ"

"ผมไม่ใจแคบเหมือนเจ้านายคุณหรอก เค้ามันก็แค่คนเห็นแก่เงิน เรื่องนี้ผมคงพูดถึงนิสัยเจ้านายคุณถูกสินะครับ"

เภตาอดคิดไม่ได้ว่า ผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดาอย่างที่เคยรู้มาจริงๆ ซะแล้ว เขาดูฉลาดแถมมีเส้นสายดีถึงได้รู้ข่าววงในได้ขนาดนี้

"และผมยังเดาว่าเจ้านายของคุณคงสั่งให้คุณหาเงินมาชดเชยชื่อเสียงของบริษัทด้วย ผมพูดถูกไหม"

เภตาได้ฟังถึงกับหน้าร้อน เขาชักรู้มากเกินไปแล้ว

"ฉันว่าคุณคงไม่ใช่แค่คนเดาเก่งหรอกค่ะ แต่เป็นคนที่สืบเรื่องเก่งต่างหาก"

เควินยิ้มออกมาทันที รู้ทันกันแบบนี้สมแล้วที่เขาให้ความสนใจ ผู้หญิงที่มีฤทธิ์หน่อยๆ มันก็น่ามันเขี้ยวไม่ใช่หรือ

"แล้วถ้าผมสืบเก่ง คุณคิดว่ายังไงล่ะ"

"ฉันไม่เข้าใจเจตนาจริงๆ ของคุณค่ะ" เภตาตอบเสียงจริงจัง "คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่"

ถ้าเขาหมายถึงข้อมูลลับของบริษัทเซนต้าก็อย่าหวังว่าพนักงานซื่อสัตย์อย่างเธอจะยอมปริปาก

"ผมหวังเพียงอย่างเดียว คือช่วยคุณ แค่นี้เป็นเหตุผลที่ผมอยากให้คุณมาทำงานด้วยพอไหม"

"ไม่สมเหตุผลค่ะ"

"ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ"

เภตาเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนจะตอบชัดถ้อยชัดคำ

"ฉันเป็นแค่พนักงานคนหนึ่งในแผนกการตลาด ไม่ได้มีบทบาทอะไรมากกับเซนต้า แล้วคุณต้องการซื้อตัวฉันในช่วงที่ชีวิตฉันกำลังแย่ ถ้าไม่มีอะไรแอบแฝงมันจะเป็นไปได้เหรอคะ"

เควินชอบการตอบของเธอมาก ผู้หญิงคนนี้มีความดื้อรั้นนิดๆ ตัวเองกำลังจะตกเหวก็ยังไม่วายกัดฟันสู้ ช่างเป็นแม่กวางน้อยใจกล้าดี

"ผมแค่ชอบผลงานของคุณ"

แน่นอนอยู่แล้ว เขาชอบ ก็ผลงานใต้ร่มผ้าของเธอมันน่าเย้ายวนเสียนี่กระไร เล่นเอาคนที่บ้าทำงานอย่างเขาหัวหมุน อยากจะทิ้งงานการมาเล่น 'งานรัก' กับเธอเสียเดี๋ยวนี้

"คุณเคยเห็นผลงานของฉันด้วยเหรอคะ"

เภตาแปลกใจไม่น้อย ถึงเธอจะทำชื่อเสียงให้บริษัทหลายครั้งแต่สุดท้ายก็ถูกเจ้านายดันให้อยู่เบื้องหลังไม่เคยได้รับหน้าตาเลยสักครั้ง แต่ทำไมท่านประธานเควินถึงรู้ความสามารถของเธอล่ะ

ความหมายของคนสองคนต่างกันโดยสิ้นเชิง เภตาไม่อาจรู้ถึงความหมายที่ซ่อนในดวงตาเซ็กซี่คู่นั้น

เควินโน้มตัวมาใกล้เภตา หญิงสาวได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเขา กลิ่นนี้ออกคุ้นจมูกอยู่ แต่นึกไม่ออกว่าเคยได้กลิ่นแบบนี้มาจากไหน

"คุณมีความสามารถมาก แต่คงไม่มีใครรู้ดีเท่ากับผม เพราะแบบนี้ ผมถึงต้องการคุณ"

คำตอบที่มาพร้อมกับรอยยิ้มละมุนเกือบทำคนฟังหายใจติดขัด ความหมายดูกินใจแปลกๆ โดยเฉพาะกับหน้าหล่อๆ ที่ขยับมาใกล้เธออีกนิดนั่นด้วย เล่นเอาหัวใจที่ฟ่ออยู่พองโตขึ้นมาเชียว!

"มาอยู่กับผม ผมจะให้เงินเดือนคุณมากกว่าที่เก่า10เท่า ถ้าคุณยอมตกลง"

"10เท่า!"

"นอกจากนั้นแล้ว ผมจะแก้ข่าวให้ แต่คุณจะต้องทำงานให้ผม24ชั่วโมง"

"ดะ...เดี๋ยวนะคะ งานอะไรต้องตลอดทั้งวัน"

เภตาชักตะหงิดใจกับงานที่ว่าแล้ว มันไม่มีงานไหนหรอกที่ทำตลอด 24 ชั่วโมงขนาดนั้น เขากำลังเล่นตลกอะไรอยู่

เควินยิ้มนิดๆ ก่อนจะตอบด้วยคำที่ชัดเจนขึ้น

"รับใช้ผมทุกครั้งที่ต้องการคุณ ทำได้ไหมล่ะ"

เภตาเดินออกจากบริษัทเคพีแอล บอกไม่ถูกเลยว่าควรรู้สึกแบบไหนดี ที่แน่ๆ ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นเจอข้อเสนอปนสยิวแบบนั้นเป็นต้องอ่อนระทวยตอบรับไปในทันทีอย่างแน่นอน

แต่สำหรับเภตาเธอไม่คิดง่ายอย่างนั้นสิ

ว่าไปแล้วก็นึกถึงช่วงก่อนที่เธอจะเดินออกมา ประธานหนุ่มผู้งามสง่าลุกจากเก้าอี้เดินมาดเท่ห์มาหยุดยืนใกล้เธอเป็นพิเศษ เสียงกระซิบริมหูในตอนนั้นยังคงดังชัดเจน

'คิดดีๆ ผมไม่เคยสนใจใครก่อน ถ้าคุณตกลงผมจะดูแลคุณอย่างดี'

บ้าไปแล้ว! เภตายกมือปิดหน้า ยอมรับเลยว่าใจเต้นแรงมาก คำพูดของเขาช่างล่อแหลมชะมัด ถึงตอนจบเขาจะหมายถึงการทำงานเป็นผู้ช่วยคนสนิทไม่ต่างกับงานเลขาก็เถอะ แต่ทำไมนะ ทำไมต้องพูดเหมือนจะให้เธอไป...ทำงานบนเตียงเลย!

'มาอยู่กับผม ผมจะให้เงินเดือนคุณมากกว่าที่เก่า10เท่า ถ้าคุณยอมตกลง'

10เท่าของเงินเดือนมันก็หลักแสนน่ะสิ ไม่มีทางใครจะกล้าให้ปานนั้น

หยุดเพ้อเจ้อยัยเภตา!

ประธานเควินผู้เย็นชาแถมหล่อโลกแตกขนาดนั้น จะมาสนใจยัยขี้เหร่สุดติ่งได้อย่างไร เป็นไปไม่ได้หรอก

เภตาลูบอกปอยๆ ตัดสินใจเดินออกไปได้เสียที

ยูนนายืนมองอยู่ตลอด เธอคับแค้นใจ การทำลายผู้หญิงคนนี้ดูจะไม่ง่ายซะแล้วเมื่อเจ้านายที่แอบหลงรักดูสนใจแม่คนนี้มาก ในขณะที่เธอทำงานมาด้วยดีตลอด ผิดพลาดอะไรนิดเดียวก็เป็นต้องโดนดุ แต่กับผู้หญิงคนนี้เขาแทบจะประเคนตัวให้

ใช่...เธอคิดไม่ผิดนักหรอก เพราะตอนยัยตัวมารออกไป เธอเห็นรอยยิ้มชายหนุ่มแสนน่ารักสะท้อนออกมาจากตัวเจ้านาย และเธอก็ไม่เคยได้รับรอยยิ้มแบบนั้นเลย!

เกลียดแกจริงๆ ยัยเภตา!

เสียงเอะอะโวยวายดังออกมานอกบ้าน เภตาได้ยินเข้าพอดี บทสนทนาดุเดือดคือเรื่องของเธอล้วนๆ ซวยอย่างหาที่สุดไม่ได้ พ่อบุญธรรมที่เก็บเธอมาเลี้ยงตั้งแต่เด็กๆ กับพี่ชายนอกไส้ที่ไม่เคยทำมาหากิน ทำอยู่แค่อย่างเดียวคือคอยสูบเลือดสูบเนื้อเธอไปวันๆ ครอบครัวที่มองอย่างไรก็ไม่เหมือนครอบครัว มีแต่เรื่องเหนื่อยใจและปวดหัว

โดยเฉพาะข่าวของเธอพวกเขาก็รู้กันหมดแล้วสินะ เภตาถอนใจเฮือกก่อนจะเดินเข้าไปหาสมรภูมิเดือด เปิดประตูเข้าไปประโยคแรกก็ลอยมาเลย

"นังลูกไม่รักดี ไหนบอกว่าไปทำงาน นี่แกไปบ้าผู้ชายที่ไหนทำไมถึงมีข่าวหลุดขนาดนี้ห๊ะ!"

"นี่ยัยจืด นอกจากภาพแล้วยังมีคลิปด้วยไหม"

"ทุกคนเห็นหนูเป็นอะไรเนี่ย ทำไมถึงไม่ถามสักคำว่าหนูโอเคไหม"

"คนถึกอย่างแกจะห่วงทำไม"

นั่นคือเสียงของพ่อบุญธรรมที่เลี้ยงเธอด้วยลำแข้ง ใช่...ลำแข้งอัดเช้าอัดเย็นมาตั้งแต่เด็กเวลาเขาเมา ดีนะที่เธอมีภูมิดีจึงไม่เป็นโรคซึมเศร้าไปเสียก่อน

"ถ้าพ่อพูดขนาดนั้นแล้วจะโมโหเรื่องข่าวหนูทำไมล่ะ"

"ก็เพราะฉันหวังว่าแกจะ...อุ๊บ"

พี่ชายตัวแสบปิดปากพ่อตัวเองก่อนที่เขาจะพูดจบ เภตาไม่เข้าใจการกระทำของสองพ่อลูก และดูเหมือนทั้งคู่จะมีความลับ

"พี่โบ้ พ่อ มีเรื่องอะไรปิดหนู"

"เออน่าไม่มีทั้งนั้นแหละ" พี่ชายรีบตอบเลี่ยงๆ "เอาเป็นว่าแกไปพลาดท่ามาครั้งเดียวใช่ไหม"

เภตาแทบกรีดร้อง พวกเขาไม่เคยห่วงความรู้สึกเธอมั่งเลยเหรอ แม้แต่คำปลอบใจก็ไม่มี ทำไมเธอถึงทนอยู่กับคนบ้านนี้ได้นะ

"นี่แกก็เลิกทำหน้าเหมือนพ่อตายได้มะ"

พอโบ้พูดคำนี้คนเป็นพ่อถึงกับตาขวางตบกบาลลูกชาย

"มึงแช่งกูเหรอ!"

"เปล่านะพ่อก็พูดตามเนื้อผ้า!" โบ้ลูบหัวปอยๆ ก่อนจะหันมาคุยธุระกับน้องสาว "เรื่องภาพแก ฉันจะจัดการให้พวกที่รู้จักลบให้ มันจะได้ไม่หลุดอีก โอเคไหมล่ะ"

แม้คำนี้มันควรออกมาตั้งแต่คำแรกที่เจอหน้ากันก็เถอะ แต่เภตาไม่อยากต่อความยาวกับคนพวกนี้แล้ว เธอเหนื่อยเหลือเกิน

หญิงสาวไม่ตอบ ได้แต่ชักสีหน้าไม่พอใจ กำลังจะก้าวขึ้นบันได เสียงพี่ชายก็ดังมาอีก

"ไอ้เภ แกอย่าไปเล่นเสียวกับผู้ชายคนไหนอีกนะโว้ย ไม่เช่นนั้น ฉันกับพ่อเอาแกตายแน่ จำเอาไว้!"

เภตาแทบสะกดกลั้นความโกรธไว้ไม่อยู่ คนบ้านนี้เห็นแก่ตัวไม่เคยเปลี่ยน อย่าถามหาความรักกับคนในครอบครัวเลย แค่ไม่สร้างเรื่องปวดหัวมาให้ก็นับว่าบุญหัวเธอแล้ว

หญิงสาวเดินสะบัดขึ้นห้องไปเดี๋ยวนั้น พร้อมกับน้ำตาไหลอาบแก้มให้กับความซวยของชีวิต

การเกิดมาของเธอมันจะมีสักครั้งไหมที่มีคนเห็นคุณค่า ทำไมต้องถูกมองเป็นเหมือนขยะด้วย!

ในขณะที่หญิงสาวกำลังร้องไห้เสียใจ สองพ่อลูกนั่งถกปัญหาของเภตา โดยคนเป็นพ่อถึงกับออกอาการหัวเสียเมื่อสิ่งที่ฟูมฟักมานานดันล้มเหลว

"นังเภมันก็ดันเสียตัวไปแล้ว ทีนี้เราจะทำยังไงดีล่ะโว้ย"

"เอาน่าพ่อ เสียครั้งเดียวมันไม่สึกหรอมากนักหรอก ของแบบนี้พวกคนโง่ๆ มันไม่รู้หรอกพ่อ"

"แกมั่นใจได้ไงวะ" คนเป็นพ่อขุ่นข้องใจ "ถ้าไอ้แก่ที่เราจะให้ประมูลพรหมจรรย์นังเภมันไม่โง่ล่ะ"

"โธ่พ่อ เชื่อไอ้โบ้สิ พวกนั้นมันหื่นมากกว่าฉลาด แค่เห็นผู้หญิงอวบๆ ขาวๆ แถมตูดใหญ่อย่างนังเภเข้าหน่อย มันก็น้ำลายไหลจนลืมคิดเล็กคิดน้อยแล้วพ่อ"

"เออ ท่าจะจริง"

"ใช่มะพ่อ หลังจากฉันจัดการภาพหลุดจบ แล้วจับนังเภแปลงโฉมใหม่สวยๆ แค่นี้เราก็ได้เงินก้อนโตแล้ว ทีนี้พ่ออยากไปเปรี้ยวที่ไหนก็จัดไป"

"ถูกของเอ็ง!"

สองพ่อลูกหัวเราะร่าให้กับความสำเร็จในเร็วๆ นี้ โดยมีความบอบซ้ำของลูกสาวนอกไส้เป็นแหล่งทำเงินที่ไม่เคยคิดให้ความรักเลยแม้แต่ครั้งเดียว