บทที่ 102 ก็แค่สุนัขตัวหนึ่งเท่านั้น

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ใบหน้าของธีระวัชประดับด้วยรอยยิ้มละมุน น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยก็นุ่มนวลชวนฟัง

จารวีถึงกับชะงักงัน ปรับอารมณ์ตามไม่ทันกับสิ่งที่เขาพูด

กว่าเธอจะตั้งสติได้ เขาก็สาวเท้าก้าวยาวๆ ตรงดิ่งไปหา 'นวินดา' เสียแล้ว

“นวินดา...” เขาก้มลงสบตาเธอ “วันนั้นที่เธอไปบ้านใหญ่ พี่ไม่สะดวกคุยด้วย เธอคงไม...