บทที่ 129 ฉันแค่เห็นคุณเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิต

คำว่า 'อาการแทรกซ้อน' ทำให้คิ้วเข้มของภูมิขมวดเข้าหากันจนเป็นปมแน่น

"ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้ คุณไม่ต้องกังวลนะ"

เขาปรายตามองประตูห้องวีไอพีแวบหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจหันหลังเดินจากไป

ในจังหวะที่เขาหมุนตัวกลับนั้นเอง นวินดาเดินออกมาจากห้องพอดี เธอชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นแผ่นหลังที่คุ้นเคย แต่แล้วประโยคปลอบโย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ