บทที่ 143 ในวันที่ฉันหมั้น เธอไปเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้จารวีเถอะ

น้ำเสียงของภูมิทุ้มต่ำและเย็นเยียบ รังสีแห่งความคุกรุ่นแผ่ซ่านไปทั่วทั้งบูติกหรูในชั่วพริบตา

รอยยิ้มบนใบหน้าของพนักงานขายเจื่อนลงทันควัน เธอตวัดสายตาลอบมองผู้คนทั้งสี่ไปมาอย่างอึดอัดใจ

ชินวัตรเดินเคียงข้างนวินดาเข้ามาในร้าน เขาคอยให้คำแนะนำเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเสมอต้นเสมอปลาย ช่างแตกต่างจากบรรยากาศ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ