บทที่ 147 สามปีต่อมา ได้พบกันอีกครั้งที่สนามบิน

สัญญาณเตือนภัยในใจของจารวีดังกรีดร้อง เธอพยายามบีบแขนของภูมิเอาไว้แน่น หยาดน้ำตาพรั่งพรูลงมาอาบสองแก้มอย่างหนักหน่วงกว่าเดิม

"ภูมิคะ ฉันกลัวเหลือเกิน คุณอยู่เป็นเพื่อนฉันได้ไหมคะ?"

"ได้สิ ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ" เขาลูบแผ่นหลังของเธออย่างแผ่วเบา น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นช่างอ่อนโยนอย่างที่เธอไม่เคยสัมผัส...