บทที่ 150 บังคับให้เธอกลับไปอยู่ข้างกายเขา

ภูมินั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัยรถยนต์คันหรู สายตาคมกริบทอดมองผ่านกระจกติดฟิล์มดำมืด จับจ้องทุกอากัปกิริยาบนใบหน้าของนวินดาที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักราวกับคนแอบลอบมอง

น้ำเสียงของเขาในยามนี้ไร้ซึ่งความเยือกเย็นดั่งเช่นตอนที่อยู่สนามบิน หากเงี่ยหูฟังให้ดีจะสัมผัสได้ถึงความสั่นพร่าที่ซุกซ่อนอยู่

ภายใต้แสงสลัวข...