บทที่ 165 ขอรถเขาหนึ่งคันไม่เกินเลย!

อภิวัฒน์ที่คุ้นเคยกับสายตาอันเย็นชาของภูมิมานักต่อนัก ย่อมไม่รู้สึกว่าแววตาของนวินดาในยามนี้จะคมกริบสักเท่าใดนัก

ทว่าสายตาที่ตวัดมองมาอย่างเย็นเยียบจนชวนให้หนาวเหน็บไปถึงกระดูกดำนั้น กลับถอดแบบมาจากภูมิไม่มีผิดเพี้ยน

มีอยู่ชั่วขณะหนึ่งที่เขาอดคิดไม่ได้ว่า ภูมิกับนวินดาช่างคล้ายคลึงกันเหลือเกิน

แต่เม...