บทที่ 46 เราจะมีลูกกัน

"คุณจะทำอะไร?" นวินดาถามเสียงสั่น ลำคอแห้งผากขึ้นมาฉับพลัน ปลายนิ้วเรียวบางยันแผงอกกว้างของชายหนุ่มเอาไว้เพื่อรั้งระยะห่าง

ภูมิแค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาสีรัตติกาลฉายแววหิวกระหายอย่างปิดไม่มิด "เธอไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งไม่รู้กันแน่?"

ท่อนแขนแกร่งโอบรัดเอวคอดกิ่วของเธอแน่นขึ้นอีกจนแทบไร้ช่องว่าง

ร่างกา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ