บทที่ 15 เผลอใจ

เพียวครู่เดียว เสียงน้ำก็เงียบลง ยลลดาปัดมือที่เปียกชื้นเข้ากับผ้าเช็ดมือลายน่ารักเบาๆ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกขวัญและกำลังใจที่เต้นกระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูห้องน้ำแล้วก้าวเท้าเดินออกมาด้านนอก

ภาคิรันย์ยังคงยืนพิงสะโพกกับโต๊ะตัวเล็กมุมห้อง ชายหนุ่มกำลังใช้มือหนาปลดกระด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ