บทที่ 27 ท้องฟ้ากับชายหาดขาว

“นั่นดิ ภาคิรันย์คนดุผู้ไร้หัวใจ ตอนนี้กลายเป็นทาสแมวไปซะแล้วว่ะ” ภีมส่ายหน้าขำๆ

“ไอ้ภีม!” ภาคิรันย์เอ่ยเสียงต่ำ

ยลลดาที่ยืนฟังอยู่หันมามองใบหน้าคมของชายหนุ่มข้างกายด้วยความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจอย่างประหลาด ใบหน้าหวานเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

“เออๆ ไม่แกล้งแล้วครับ งั้นเชิญพาน้องแยมไปพักผ่อนที่ห้องด้านบนเลย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ