บทที่ 37 เรียกมันว่าความสุข

“สวยจังเลยค่ะ น้ำใสจนเห็นทรายข้างล่างเลยค่ะ” แยมเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้น พร้อมกับถอดรองเท้าแตะทิ้งไว้บนหาดทราย ก้าวเท้าเล็กๆ ลงไปสัมผัสกับผืนน้ำทะเลที่เย็นเฉียบ

“ระวังด้วยนะ จับมือพี่ไว้แน่นๆ” ภาคิรันย์ก้าวตามลงมาทันทีโดยไม่มีรีรอ มือหนากระชับฝ่ามือบางของเธอไว้ไม่ยอมปล่อย สายตาคมจ้องมองใบหน้าหวานที่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ