บทที่ 38 ดำน้ำ ดูปลา1

แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบผืนน้ำทะเลจนเกิดประกายระยิบระยับราวกับเพชรเม็ดงามที่โรยตัวอยู่บนผืนผ้าใบสีคราม เสียงสายลมพัดเบาๆ หอบเอาความสดชื่นและความเปียกชื้นบนร่างกายของคนทั้งสี่ค่อยๆ แห้งลง ทิ้งไว้เพียงคราบเกลือบางเบาและรอยยิ้มเปี่ยมสุขบนใบหน้า

ภาคิรันย์ยกนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือหนาขึ้นดูเวลา ก่อนจะละสายตา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ