บทที่ 43 รางวัลที่ไม่สิ้นสุด

“พี่รันย์! พอแล้วค่ะ แยมเหนื่อยแล้วนะ!”

เสียงหวานประท้วง เมื่อสัมผัสได้ถึงความขยายใหญ่และตื่นตัวอีกครั้งของตัวตนแกร่งที่ยังคงเชื่อมประสานอยู่ภายในเรือนร่างเธอ

แยมพยายามดันอกหนากล้ามเนื้อแน่นของภาคิรันย์ออก ทว่าร่างสูงกลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์พลางจ้องม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ