บทที่ 45 ความสุขของเรา

“พี่รันย์...”

น้ำเสียงแหบพร่าของแยมที่เอ่ยเรียกชื่อเขาเบาๆ ทำให้อารมณ์ความตึงเครียดภายในห้องพักฟื้นพังลงทันที

ภาคิรันย์ไม่รอช้า เขารีบก้มตัวลงประคองร่างบาง ดึงมือเล็กขึ้นมากดจูบที่หลังมือเบาๆ สองมือหนาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ หยดน้ำตาแห่งความดีใจร่วงลงบนหลังมือของหญิงสาวทันที

“หนูฟื้นแล้ว เจ็บตรงไหน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ