บทที่ 46 ประคบประหงม

ธีร์และภีมเดินหัวเราะร่าออกจากห้องพักฟื้นไป ความเงียบสงบที่แสนอบอุ่นก็กลับคืนมาสู่ห้องพักฟื้นอีกครั้ง

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาทาบทับร่างของคนทั้งสองบนเตียงผู้ป่วย

ภาคิรันย์มองประตูห้องที่ปิดลง ก่อนจะหันกลับมาหาคนตัวเล็กที่นอนส่งตาแป๋วอยู่บนเตียง ชายหนุ่มขยับเก้าอี้เข้ามาชิดขอบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ