บทที่ 47 มุ่งหน้าสู่บ้านเรา

“อ้าปากครับ อ้ำ~”

น้ำเสียงอ่อนโยนของภาคิรันย์ดังขึ้นพร้อมกับช้อนโจ๊กร้อนๆ ที่ถูกเป่าจนอุ่นกำลังดีจ่ออยู่ตรงริมฝีปากบางของแยม

ร่างเล็กช้อนสายตาขึ้นมองชายหนุ่มด้วยความเขินอาย เมื่อรู้สึกได้ว่าหางตาของธีร์และภีมยังคงจ้องมองมาทางเตียงผู้ป่วยด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

“พี่รันย์คะ... แยมถือช้อนกินเองก็ได้ค่...