บทที่ 78 จดหมายจากเงามืด

“พี่รันย์คะ หนูรัญชน์คงชอบที่ได้ยินเสียงคุณพ่อคุยด้วยนะคะ” แยมเอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะนอนเอนกายอยู่บนเตียงกว้าง ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มหวานเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงดิ้นแผ่วๆ ใต้ฝ่ามือหนาของสามี

ภาคิรันย์ก้มมองหน้าท้องนูนของภรรยาด้วยสายตาอ่อนโยน เขายังคงวางฝ่ามือแนบอยู่ตรงนั้นไม่ยอมขยับไปไหน ราวกับกลัวว่าหากละมือออก...