บทที่ 82 ห้องสีครีมกับเสียงหัวเราะ

“อัครเดช...” ภาคิรันย์เอ่ยชื่อคนจากอดีตด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

ดวงตาคมจับจ้องตัวอักษรสองตัวบนหน้าจออย่างไม่กะพริบ ความทรงจำที่เขาพยายามฝังลืนนานหลายปีค่อยๆ ถูกดึงกลับขึ้นมาทีละชิ้น

แยมสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของสามี เธอกระชับมือที่กุมมือเขาไว้แน่นขึ้น ความอบอุ่นจากฝ่ามือเล็กเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยรั...