บทที่ 10 เกมลวง

ธัชพลชะงักขบกรามแน่น นิสัยพิมพ์จันทร์ไม่ถูกจริงคนอย่างเขาจริงๆ

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว ผมจะได้ไม่ต้องห่วง ผมกลัวเรศจะเสียใจ”

มือถือแก้วกาแฟชะงัก ริมฝีปากเม้มสนิท เอนกายพิงพนักเก้าอี้แล้วระบายลมหายใจ

“มีอะไรอีกไหม ฉันจะได้กลับไปทำงาน”

ธัชพลขบกราม “คุณนี่ช่าง... เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลย”

หญิงสาวกร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ