บทที่ 44 พังทลาย

พรรณเรศกัดฟันน้ำตาคลอ มือบางกำแน่นเพื่อระงับโทสะ

“พ่อไม่ต้องมาไล่เรศหรอก ยังไงเรศก็ไม่อยู่ที่นี่จนตายแน่!” ร่างบางเดินกระแทกส้นออกนอกบ้านไปยังรถ แล้วขับเคลื่อนออกไปด้วยความหงุดหงิด

รถจอดเทียบ หญิงสาวก้าวลงอย่างรวดเร็ว แล้วเร่งฝีเท้าไปยังที่นัดหมาย เธอกวาดสายตามองรอบๆ เห็นราเมศร์นั่งรออยู่ที่โซฟา ข...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ