บทที่ 51 พังทลาย

รถเข็นคนป่วยเคลื่อนไปตามจุดต่างๆ เพื่อสำรวจความเรียบร้อย พิมพ์จันทร์ในชุดเกาะอกสีขาวไล่ระดับ ผมถูกปล่อยยาวเคลียแผ่นหลัง เดินเข้ามา ธเนศพยักหน้าแววตาทอประกายด้วยความชื่นชม ยิ่งเห็นบุตรชายช่วยงานสะใภ้อย่างขมักเขม้นยิ่งทำให้คนเป็นพ่อภาคภูมิใจ

“งานเรียบร้อยดีใช่ไหมพิมพ์” ธเนศเอ่ยปากถาม แม้รู้แก่ใจว่าทุ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ