บทเจ็ดสิบห้า

มุมมองของแบรนดอน โคล

ผมเดินออกมาจากครัวพร้อมกาแฟสองแก้ว

ไอความร้อนลอยอ้อยอิ่งเป็นเกลียว นำพาเอากลิ่นหอมขมเข้มที่มักจะช่วยดึงสติผมให้กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว แต่วันนี้มันกลับไร้ผล มือผมยังคงนิ่ง... นิ่งเกินไป นิ่งในแบบที่เป็นสัญญาณเตือนก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลง ผมก้าวยาวๆ เพียงสามก้าวก็ข้ามห้อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ