บทเจ็ดสิบเก้า

มุมมองของอเล็กซ์

สันกรามของเขาขบแน่นจนผมกลัวว่าจะได้ยินเสียงฟันแตก กล้ามเนื้อตรงแก้มกระตุกหนึ่งครั้ง... สองครั้ง เหมือนเขากำลังบดขยี้ความคมกริบบางอย่างภายในใจ เขาถอดแว่นตาออกอย่างเชื่องช้าและจงใจ วางมันลงบนโต๊ะ จากนั้นก็กอดอกเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตาตรึงผมไว้กับที่ราวกับว่าผมเพิ่งจะมีหัวที่สองงอก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ