บทแปดสิบเจ็ด

รอยยิ้มเล็กๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปากขณะที่สายตาของผมจับจ้องไปที่คิงส์ลีย์ตอนที่เขาอ่านรายงานประจำวันให้ฟังเสียงดัง มันไม่ได้จำเป็นเลยสักนิด แต่ผมก็ยังบังคับให้เขาทำอยู่ดี

ผมไม่ได้ฟังอยู่เลยด้วยซ้ำ

ความสนใจของผมเอาแต่ล่องลอยไป จับจ้องอยู่ที่จังหวะการขยับริมฝีปากของเขาเวลาออกเสียงบางคำ รอยขมวดมุ่นจางๆ หว่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ