บทเก้าสิบสาม

อเล็กซานเดอร์

ผมยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของแบรนดอน ถือกาแฟของเขาไว้ด้วยสองมือ นิ้วยังสั่นไม่หยุด ผมพยายามไม่คิดถึงสิ่งที่มิสเตอร์รุสโซพูด พยายามไม่ปล่อยให้มันค้างอยู่ในหัวราวกับมันมีความหมายอะไรบางอย่าง

หลังจากยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ผมก็ผลักประตูเข้าไป

แบรนดอนกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ ทันทีที่เขาเงยหน้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ