บทที่สิบเอ็ด

ฉันอ้าปากค้างเมื่อโดมินิกเดินเข้ามา เขามองฉันด้วยสายตาว่างเปล่าพร้อมกับก้มศีรษะลงอย่างละอายใจ ในหัวฉันว่างเปล่าไปหมดขณะจ้องมองเขา ไม่แน่ใจว่าควรจะสงสัยหรือโกรธกับการปรากฏตัวของเขาดี

“โดมินิก?” ฉันพึมพำพลางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “โดมินิก คุณไม่เป็นอะไร” ฉันยิ้มขณะลุกขึ้นยืน

“ขอบคุณ แต่จากนี้ผมจัดการ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ