บทที่สิบสาม

ฉันรู้สึกเจ็บแปลบทั้งเศร้าและสับสนขณะที่โดมินิกจับมือฉัน ฉันพยายามกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลออกมาด้วยการเบิกตาค้างไว้ ความเศร้าโศกถาโถมเข้าใส่จนท่วมท้นและสูบพลังงานไปจากร่างของฉันจนหมดสิ้น

ฉันคาดหวังว่าโดมินิกจะพยายามคัดค้าน ฉันคาดหวังว่าเขาจะหยุดฉัน ฉันคิดว่าเขาจะสารภาพความรู้สึกที่มีต่อฉันและต่อสู้เพ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ