บทที่สิบห้า

ดวงตาของโดมินิกเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกกับคำพูดของเจค ใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม

“หมายความว่ายังไง” โดมินิกถาม เหงื่อของเขาแตกพลั่ก ลมหายใจเริ่มหนักหน่วงขณะจ้องมองเจคอย่างเหม่อลอย

“ฉันให้สาวใช้ไปดูคริสเตน แต่เธอบอกว่าที่นั่นไม่มีใครอยู่ ฉันเลยไปดูด้วยตัวเองเพื่อความแน่ใจ” เขาอธิบาย

“อกาธา”...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ