บทที่สิบเก้า

มุมมองของโดมินิก

ข้านั่งลงในห้องที่แสงสลัว ใบหน้าซุกอยู่ในฝ่ามือและในหัวก็เต็มไปด้วยความคิดน่าหนักใจ ข้าคิดทบทวนเรื่องการยอมทำตามข้อเรียกร้องของพวกนักล่าเถื่อนอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีทางเลี่ยงได้เลย

“เฮ้” เจคเอ่ยทักขณะเดินเข้ามา “เป็นไงบ้าง” เขาถามพลางนั่งลงข้างข้าบนเตียง

“ก็...ดีมั้ง” ข้าตอบพลางเงยหน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ