บทที่ยี่สิบ

ลำต้นไม้สีเข้มทอดเงาทาบทับเส้นทางราวกับแขนขาที่ห้อยระโยงระยางขณะที่ผมเดินผ่าน

ผมถอนหายใจแล้วเดินต่อไป ปล่อยใจให้ล่องลอยไปพลางชื่นชมความงามของสถานที่แห่งนี้

มีเสียงกรอบแกรบแผ่วเบาดังขึ้นขณะที่ผมเดินผ่าน เสียงใบไม้แห้งที่ถูกเหยียบย่ำ ช่างเป็นเสียงที่น่าพึงพอใจอย่างน่าประหลาด

ผมสูดหายใจเข้าลึก ๆ กลิ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ