บทที่ยี่สิบหนึ่ง

รุ่งอรุณของวันใหม่นั้นสดใสและปลอดโปร่ง เมื่อแสงแรกของอรุณรุ่งสาดส่องเข้ามาในห้องฉัน เสียงขับขานของเหล่านกน้อยก็ลอยลมเข้ามา

ฉันลุกขึ้นขยี้ตาที่ยังพร่ามัวแล้วเดินไปที่หน้าต่าง นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันนอนค้างที่อื่นที่ไม่ใช่บ้านของตัวเองหลังจากที่ฉันกับโดมินิกเลิกกัน

ฉันเปิดหน้าต่างออก รับลมยามเช้าอันสด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ