บทที่สามสิบ

มุมมองของโดมินิก

ข้านั่งเงียบๆ อยู่ในห้องที่แสงสลัว ม่านถูกดึงลงมาทอดเงาของแสงแดดที่ส่องลอดเข้ามาเป็นริ้วๆ ศีรษะของข้าซบอยู่ในฝ่ามือ ขณะที่ในหัวเต็มไปด้วยความคิดที่น่าสับสนวุ่นวาย

ความกลัวฉายชัดบนใบหน้าขณะที่ข้าสงสัยว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าคริสเทนตัดสินใจแฉทุกอย่าง นางจะบอกพวกนักล่าพเนจรหรือไม่ว่าเราก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ