สามสิบเก้า

แสงจันทร์สาดส่องสว่างลอดผ่านใบไม้ในป่า แสงนั้นทำให้เกิดเงาวูบไหวดูน่าขนลุก เสียงนกฮูกร้องก้องไปในอากาศขณะที่ฝูงค้างคาวบินว่อนอย่างอิสระ

อกาธาเดินอย่างเงียบเชียบผ่านป่า ฝีเท้าของเธอย่ำลงบนใบไม้แห้ง ทว่าก้าวเดินนั้นนุ่มนวลจนไม่เกิดเสียงใบไม้ที่แหลกละเอียด เสียงฮัมเพลงหวานหูดังแว่วมาพร้อมกับเสียงน้ำตก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ