51

“โดมินิก” ฉันพึมพำขณะที่เขายื่นกระเป๋าถือให้

“กระเป๋าของคุณครับ” เขาพูดพร้อมรอยยิ้ม เผยให้เห็นฟันขาวเรียงสวย กลิ่นโคโลญจน์ของเขาหอมฟุ้งไปทั่ว ราวกับดอกลิลลี่ที่บานสะพรั่ง

“ค่ะ” ฉันรับกระเป๋ามาอย่างอายๆ ขณะมองเขาเดินจากไป ฉันรู้สึกถึงบางอย่างที่แปลกประหลาดซึ่งครอบงำและบีบคั้นให้ฉันต้องเดินตามเขาไป

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ