บทที่เก้า

มุมมองของโดมินิก

“เธอทำอะไรลงไป” ผมคาดคั้นพลางจ้องมองโนอาห์ที่หมดสติ “เธอฆ่าเขารึเปล่า” ดวงตาผมเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว

“เปล่าหรอก” อกาธาขยิบตา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความรังเกียจขณะเล่นผมตัวเอง “เขาสบายดี แค่อยู่ใน...” เธอหยุดพูดแล้วเกาหัว

“เธอทำอะไรเขากันแน่” ผมตะคอกพลางวิ่งเข้าไปหาเขา “เราหยุดเขา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ