บทที่ 15 เคียงข้าง

พี่เขมคงคิดว่าฉันไม่รู้ ว่าพี่ตั้มจะไปไหน เหอะ ฉันรู้ รู้มาตลอด รู้มาทุกครั้งแต่ฉันยังรัก มันน่าจะเป็นเวรเป็นกรรมของฉันเองละมั้ง ฉันยืนก้มหน้าเพราะไม่รู้จะต้องพูดอะไรออกไปแต่แล้วก็มีเสียงเรียกฉันดังมาจากทางด้านหลัง

"พลอย"

"พี่ตั้ม"

ฉันรีบวิ่งไปหาพี่ตั้มที่กำลังเดินมาหาฉันพร้อมกับรอยยิ้มบาดใจที่เขาชอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ