บทที่ 20 ปลอบใจ

พี่เขมเปิดประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับของรถพี่ตั้มอย่างไม่สนใจใคร เขาดึงฉันออกมาจากในรถของพี่ตั้ม เราสองคนสบตากันเพียงนิด แล้วพี่เขมก็เข้าไปนั่งในรถแทนฉัน สักพักพี่ตั้มก็ขับรถออกไปโดยที่ไม่ได้ลา

ใบหน้าของฉันยังร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่เหมือนพี่เขมปกป้องฉัน หึงฉัน หวงฉัน แทนที่ฉันจะโกรธแต่ฉั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ