บทที่ 22 ให้โอกาส

ฉันพูดออกไปทั้งน้ำตา ถ้าพี่เขมไม่เข้ามาฉันก็คงเป็นคนโง่ที่คอยวิ่งตามคนที่ไม่ได้รักฉันจริงๆ อย่างพี่ตั้ม ฉันเองก็เจ็บที่ต้องพูดออกไปอย่างนี้ ใจฉันมันสั่น สั่นจนเหมือนมันกำลังจะแหลกละเอียดไปกับสิ่งที่ฉันพูด

หมับ!!

พี่ตั้มสวมกอดฉัน สองแขนของเขาสั่นจนฉันรู้สึกได้ ฉันยังรักพี่ตั้มอยู่ก็จริง ฉันยังมีความร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ