บทที่ 38 เลอะเลือน

ครืนน…เปรี้ยงงงง

บุรินทร์รู้สึกตัวสะลึมสะลือตื่นขึ้นมากลางดึกหลังจากได้ยินเสียงสายฝนโหมกระหน่ำตกลงมาอย่างหนัก 

มือหนาควานหาของรักของหวงบนเตียงนอนที่คุ้นเคยก่อนจะพบกับความว่างเปล่า

“เดมี่!” มาเฟียหนุ่มสะดุ้งเฮือกหวาดผวา รีบดีดตัวลุกขึ้นนั่ง วาดสายตาลนลานมองไปบริเวณรอบห้องนอนผ่านความมืดสลัวแต่ไม่เห็...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ