บทที่ 43 เป็นของกันและกัน

“ถึงบ้านแล้ว ลืมตาขึ้นมาดูสิ”

“…..” คนตัวเล็กค่อยๆ ตื่นขึ้นด้วยความสะลึมสะลือหลังจากได้ยินเสียงปลุก 

บุรินทร์อุ้มหญิงสาวไว้แน่นในอ้อมแขน พาเธอเดินเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ท่ามกลางลูกน้องคนสนิทที่วิ่งเข้ามาต้อนรับ

ดวงตากลมโตกระพริบตาถี่ๆ มองไปรอบบริเวณโดยรอบที่คุ้นเคย

“คิดถึงที่นี่ไหม มันคือบ้านของเรา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ