บทที่ 46 ลึกสุดใจ

“อืม…” เดมี่ค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นในช่วงสายของอีกวันเมื่อสัมผัสได้ถึงปลายนิ้วเรียวที่กำลังลูบไล้ไปตามกรอบหน้า ลมหายใจอุ่นเป่ารดลงบนพวงแก้มจนสะดุ้งตื่น

“ดะ…แด๊ดดี้”

ร่างบางเผยรอยยิ้มกว้าง ขยับพลิกตัวไปมาไล่ความเมื่อยล้า มองเห็นบุรินทร์เป็นคนแรกของวัน

“ดีขึ้นหรือยัง”

“ดีขึ้นแล้วค่ะ” คนตัวเล็กต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ