บทที่ 67 หน้ามืดตามัว

หนึ่งเดือนผ่านไป

“หม่ามี๊ทำอาไย” 

เดมี่หันไปยิ้มทักทายลูกชายตัวน้อยที่เดินเข้ามาหา ฟรังค์ปีนป่ายขึ้นมานั่งบนโซฟาข้างผู้เป็นแม่พร้อมกับจ้องมองตาแป๋ว

“ปั๊มนมไปฝากให้น้องที่โรงพยาบาลค่ะ”

“หม่ำๆ ให้จิ๋วเหยอ” เด็กน้อยมองเห็นเต้าอวบของแม่แล้วน้ำลายไหล

“ใช่ครับ น้องต้องกินนมแม่”

“ขอหม่ำด้วยได้ไหม หม่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ