บทที่ 17 จะอยู่ตรงนี้

บทที่ 17

จะอยู่ตรงนี้

ดวงตาต้องจันทร์สั่นสะท้าน ความกลัวมันไม่ได้หดหายแต่ความรู้สึกปลอดภัยที่มากกว่าเดิมมันกลับแทรกเข้ามา นัยน์ตาโศกมองลึกเข้าไปในสายตาของปราบตะวัน ไม่รู้ว่ามันมีเหตุผลอะไรเหมือนกันที่มันทำให้เธอเชื่อเขาจนหมดหัวใจ ว่าเขาจะอยู่ข้าง ๆ เธอแบบนี้

“เราไปกันเถอะ” ชายหนุ่มค่อยกัดฟันฝืนคว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ