บทที่ 17 เปิดเผย 2
-RM BAR-
“นั่นเป็นเด็กใหม่ใช่ไหม เมื่อหัวค่ำเห็นเดินเข้ามาพร้อมคุณรามิล”
“เขาลือกันว่าเป็นแฟนคุณปาลินนะ ไม่น่าจะเป็นแค่พนักงานธรรมดา”
“คงไม่ธรรมดาอยู่แล้ว มีที่ไหน เข้ามาทำงานยังไม่ถึงอาทิตย์ได้เป็นผู้ช่วยผู้จัดการแล้ว”
โซ่เลือกที่จะเดินผ่านหน้าคนพวกนั้นไป โดยไม่ได้ถือสา เขาคิดไว้อยู่แล้วว่าคงไม่พ้นที่จะโดนจับจ้องนินทาเรื่องพวกนี้
“สุดหล่อเพิ่งมาทำงานที่นี่เหรอคะ?”
ชายหนุ่มหันไปมองตามเสียงทักทาย ก่อนจะเห็นว่าเป็นสาวสวยเดินเข้ามาหา ในขณะที่เขากำลังวุ่นวายอยู่กับดูแลลูกค้าคนอื่นๆ
“ครับ”
“ถึงว่าไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย ฉันชื่อแพรวนะ เป็นลูกค้าวีไอพีของที่นี่”
“ครับ”
“แล้วนายล่ะ ชื่ออะไร?”
“ชื่อบดินทร์ครับ”
“ชื่อเพราะ หน้าตาก็หล่อ”
“จะรับอะไรเพิ่มอีกไหมครับ?”
“งั้นเอาเหล้ามาขวดหนึ่ง ขอยี่ห้อที่แพงที่สุดในร้าน” ลูกค้าสาวจ้องมองชายหนุ่มด้วยสายตาหยาดเยิ้ม เขาตรงตามสเปกที่เธอต้องการทุกอย่าง จนหักห้ามใจไม่ไหว “แต่มีข้อแม้ว่าเธอต้องมาบริการโต๊ะพี่นะ”
“ได้ครับ” เมื่อเห็นว่าเป็นลูกค้า เขาจึงตอบตกลงอย่างไม่คิดอะไร
“ดื่มด้วยกันสิ” แก้วเหล้าราคาแพงถูกยัดเยียดใส่ในมือของโซ่ ก่อนที่เขาจะยกดื่มมัน “เป็นคนไม่ค่อยพูดเหรอ หรือว่าเกร็งตอนอยู่กับพี่”
“ผมเป็นคนไม่ค่อยพูดอยู่แล้ว”
“ยังเรียนอยู่หรือเปล่า”
“เรียนครับ”
“แล้วมีค่าเทอมหรือยัง ถ้ายังไม่มีมาเอากับพี่ได้นะ” เธอเน้นคำว่าเอา พร้อมใช้มือลูบไล้ไปตามใบหน้าคมคาย
“…..” เขาเลือกที่จะยิ้มให้แทนคำปฏิเสธเพราะเข้าใจความหมายของเธอดี
“หน้าตาหล่อขนาดนี้ มีแฟนหรือยัง?”
“…..”
“ไอ้โซ่! คุณรามิลเรียกพบด่วน”
เสียงผู้จัดการสาขาดังขึ้น ทำให้โซ่รีบขยับตัวถอยห่างออกจากเธอคนนั้น
“เรียกหาเรื่องอะไร?”
“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน เอ็งรีบไปเลย อย่าให้เขารอนาน คุณรามิลยิ่งดุๆ อยู่ด้วย”
“ผมขอตัวก่อนนะครับ พอดีเจ้านายเรียกพบ”
“…..”
แกร๊ก~ บานประตูห้องทำงานถูกเปิดออก โซ่หยุดชะงักไปชั่วขณะเมื่อเห็นว่าคนที่นั่งรออยู่ในห้องคือปาลินไม่ใช่รามิลเหมือนที่คิดไว้
“ทำไมถึงเป็นเธอ?”
“ถ้าบอกว่าเป็นลินพี่คงไม่ยอมมาหาหรอก” คนตัวเล็กหย่อนตัวนั่งลงบนโต๊ะทำงานของผู้เป็นพ่อ ก่อนจะยกขาเรียวขึ้นไขว่ห้าง กอดอกมองไปยังคนที่มาใหม่ “ทำไมเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยสนใจเค้าเลย เป็นแฟนประสาอะไร”
“มีธุระอะไรจะคุยกับพี่?”
“แค่อยากเห็นหน้าผัวต้องมีธุระด้วยเหรอ?”
“…..”
“ลินแค่รำคาญเวลาเห็นพวกผู้หญิงมาวุ่นวายกับพี่ มันน่าหงุดหงิดอ่ะ” ปาลินถอนหายใจยาวพร้อมชักสีหน้าใส่แบบไม่ปิดบัง
หญิงสาวมองเห็นภาพเหตุการณ์ผ่านกล้องวงจรปิดที่กำลังฉายอยู่บนหน้าจอภายในห้องทำงาน ทุกอย่างล้วนอยู่ในสายตาของเธอทั้งหมด
“แต่มันเป็นงาน พี่จำเป็นต้องทำ”
“ไม่เห็นจำเป็นต้องเปลืองตัวแบบนั้น เดี๋ยวลินจะบอกพ่อให้ย้ายพี่ไปทำตำแหน่งอื่น”
“แต่เราเคยคุยกันแล้วไม่ใช่หรือไงว่าเธอจะไม่เข้ามายุ่งกับงานของพี่”
“ล็อกประตูให้ด้วยค่ะ ลินชอบความเป็นส่วนตัว”
“…..” โซ่หันกลับไปล็อกประตูห้องตามคำสั่ง ก่อนจะเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าของหญิงสาว
“เข้ามาใกล้ๆ ลินหน่อย”
“…..” ชายหนุ่มขยับตัวเข้าไปแทรกกลางหว่างขาพร้อมจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังส่งสายตาออดอ้อน
เขาไม่เคยใจแข็งกับเธอได้เลย…
“คิดถึงพี่มาก พี่คิดถึงเค้าไหม”
“ตอนนี้พี่ทำงานอยู่ เอาไว้เลิกงานค่อยอยู่ด้วยกัน” สันจมูกโด่งคมคลอเคลียไปตามใบหน้า ไม่ใช่แค่เธอที่คิดถึง แต่เขาก็คิดถึงเธอมากเหมือนกัน “คืนนี้พี่จะอยู่กับลินทั้งคืน ตกลงไหม?”
“ถ้าบอกว่ามาอยู่กับลินไม่มีใครกล้าว่าอะไรพี่หรอก” เธอใช้มือประคองใบหน้าหล่อเหลาแล้วจูบที่ริมฝีปากเขาด้วยความโหยหา “ในอนาคตพ่อก็ต้องยกคลับนี้ให้พี่อยู่แล้ว ไม่เห็นจะต้องซีเรียสเลย”
“…..”
“หรือถ้ามีใครปากโป้งว่าอะไรพี่ ลินจะบอกให้พ่อไล่มันออก”
“เมื่อไหร่จะเลิกเอาแต่ใจ”
“พี่กำลังดุลินอีกแล้วนะ” คนตัวเล็กทำหน้ามุ่ยเมื่อเขาเผลอขึ้นเสียงใส่
“แล้วทำตัวไม่น่ารักใส่พี่ก่อนทำไม”
“ก็ลินหวง ไม่อยากให้คนอื่นมายุ่งกับพี่ ไม่เข้าใจหรือไง” ไม่พูดเปล่าแต่ยังเบะปากแสดงสีหน้าคล้ายกลับจะร้องไห้ออกมา
“ไม่ต้องบีบน้ำตา พี่ไม่หลงกลเธอหรอก”
“พี่โซ่ขา อย่าดุลินนักสิ”
“ปล่อยพี่ก่อนได้ไหม ถ้าพ่อลินเข้ามาเจอมันจะดูไม่ดีนะ” โซ่พยายามขยับถอยห่างเมื่อโดนเธอดึงเข้าไปกอดไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
“พ่อกลับบ้านไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้มีแค่พี่กับลิน”
ร่างบางเลื่อนมือไปปลดกระดุมเสื้อของเขาออกทีละเม็ดจนเผยให้เห็นผิวขาวสว่างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ
“คิดจะทำอะไร?”
“เอาลินหน่อย”
“ตอนนี้?”
“แล้วเอากันตอนนี้ไม่ได้เหรอคะ?”
“…..” โซ่ถอนหายใจให้กลับความดื้อรั้นของหญิงสาว แต่ก็ไม่กล้าขัดใจเธอเลยสักครั้ง
“ถ้าลินสั่งให้เอาพี่ก็ต้องเอา”
“พี่ไม่ได้พกถุงยางมา ค่อยกลับไปเอาที่บ้าน”
“พี่ไม่มีแต่ลินมี อยู่ในกระเป๋าสะพายหาดูสิคะ”
“…..”
โซ่หยิบถุงยางอนามัยที่อยู่ในกระเป๋าของหญิงสาวขึ้นมาสวมใส่ ก่อนที่คนตัวเล็กจะค่อยๆ ถอดกางเกงชั้นในออกอย่างรู้งาน
เขารั้งเอวบางให้ขยับเข้ามาแนบชิด แล้วกระแทกกระทั้นแก่นกายเข้ามาในช่องทางรักจนมิดลำ ขณะที่เธอยังคงนั่งอยู่บนโต๊ะทำงาน
ปึก! ร่างกายของหญิงสาวสั่นเกร็งอย่างหนักเมื่อจุดกระสันถูกเสียดสีครั้งแล้วครั้งเล่า ส่งผลให้น้ำสีใสหยาดเยิ้มที่ปลดปล่อยออกมาก่อนหน้านั้นเปียกชะโลมมันวาวเคลือบท่อนเอ็นลำใหญ่
“อ๊ะ…” เล็บสวยจิกลงบนลำคอหนาเมื่อชายหนุ่มโน้มริมฝีปากลงมาดูดดุนที่ยอดอกทั้งสองข้างจนเกิดไปเสียงน้ำลายเฉอะแฉะ “พี่โซ่…ลินเสียว~”
“ชอบแบบนี้หรือเปล่า?”
“ชอบทุกอย่างที่เป็นพี่เลย”
“เด็กร่าน” โซ่ขบกรามแน่นพร้อมเร่งจังหวะให้แรงขึ้นตามความต้องการ
“ลินร่านกับพี่คนเดียว”
“ก็ลองไปร่านกับคนอื่นดูสิ พี่ไม่ปล่อยไว้แน่”
ใบหน้าสะสวยปรากฏรอยยิ้มอย่างยั่วยวน เมื่อคนตรงหน้าเริ่มรู้สึกหวงเธอขึ้นมาบ้างแล้ว
“หึงเค้าเหรอ?”
“คิดเองสิ”
“เมื่อไหร่จะเลิกปากแข็งสักที อ๊ะ…”
ปึก! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นไปทั่วบริเวณภายในห้องทำงานพร้อมกับเสียงครางกระเส่าของคนทั้งสอง
“อ๊า…อย่าทำแบบนี้สิ มันจุกนะ”
“ชอบโดนเ..ดแรงๆ ไม่ใช่เหรอ”
“อื้อ~ พี่โซ่ของลิน” ความกระสันซ่านวิ่งพล่านจนเผลอร้องครางเอาแต่เรียกชื่อเขาไม่หยุด
ร่องรักสีหวานค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเถือกเมื่อถูกตอกอัดเสียดสีเป็นเวลานาน
แววตาคมกริบจ้องมองกลีบดอกไม้งามที่กำลังดูดกลืนตัวตนของเขาเข้าไปทั้งลำ
“พูดออกมาสิว่าพี่เป็นของใคร”
“…..”
“ลินบอกให้พูดออกมาไง!”
ขาเรียวยกขึ้นดันอกแกร่งให้ถอยห่างอย่างหงุดหงิดแต่ชายหนุ่มกลับคว้าไว้ได้ทันแล้วจูบหนักๆ บนหลังเท้าของเธอแทน
“พี่เป็นของลินคนเดียว”
“ถ้ามีคนมายุ่งกับพี่ เปิดคลิปตอนที่เราเอากันให้มันดู จะได้รู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นของลิน!”
