บทที่ 1 ถ้าไม่รักก็ปล่อยหนูไป 1

‘หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้....’ สายที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ที่ พิชชา เหมจิรบุรุษ พยายามติดต่อหา พงศ์พล พ่อของเธอ

เขาบอกว่าจะเข้าไปคุยกับ เรย์เดน ประธานบริษัทที่ทั้งเธอและพงศ์พลพ่อของเธอทำงานอยู่ จนตอนนี้จะหมดเวลาพักเที่ยงแล้ว แต่เธอกลับไม่เจอพ่อของตัวเองเลย

พิชชาเป็นพนักงานแผนกบัญชีในบริษัท อาร์แอนด์ดีกรุ๊ป ด้วยบุญคุณของ มิสเตอร์ริดชาร์ด และคุณนายเขมิกา พ่อแม่ของเรย์เดน ที่เมตตาส่งเธอเรียนจนจบ ทั้งยังรับเข้ามาทำงานให้ได้อยู่บริษัทเดียวกับพ่อของเธอ

พงศ์พลถือเป็นคนสนิทของครอบครัวนี้ เพราะทำงานด้วยกันมานาน จนได้รับความไว้วางใจจากพ่อแม่ และเรย์เดนเองด้วย นับตั้งแต่มิสเตอร์ริดชาร์ดและคุณนายเขมิกาเสียชีวิตไป หลังจากประสบอุบัติเหตุ พงศ์พลก็ยิ่งได้เข้ามารับใช้ทำงานให้กับเรย์เดนใกล้ชิดมากยิ่งขึ้น

แต่ถึงอย่างนั้นพิชชากลับไม่ได้สนิทสนมกับเรย์เดนสักเท่าไรนัก เพราะเธอไม่อยากให้คนมองว่าครอบครัวของเธอ ประจบประแจงใช้เส้นสายจากความสนิทสนมกับเจ้านาย สิ่งที่ครอบครัวของเจ้านายมอบให้เธอ เธอมองว่าเป็นผลมาจากความซื่อสัตย์และจริงใจ ของพ่อเธอที่ให้กับครอบครัวของเจ้านาย

“พี่จ๋า เห็นพ่อหนูไหมคะ เห็นว่าจะไปคุยกับคุณเรย์เดน นี่ก็จะบ่ายแล้ว ยังไม่ออกมากินข้าวเลย” หญิงสาวที่ถูกถามหันมองกล่องข้าวของพิชชา ที่เตรียมเอาไว้กินพร้อมกับพ่อตอนพักเที่ยง ก่อนจะหันกลับมามองที่คนถาม

“ไม่เดินไปดูที่ตึกใหญ่ล่ะ จะได้รู้ว่ามีเรื่องอะไร”

“หมายความว่าไงคะ” 

“นี่ไม่มีใครบอกเธอเลยเหรอ งั้น...ไปดูเองเถอะนะ” อีกฝ่ายพูดเพียงเท่านั้น ก่อนจะเดินหลบไป

ด้วยความที่พงศ์พลค่อนข้างสนิทกับเรย์เดน ทำให้เพื่อนร่วมงานไม่ค่อยชอบสองพ่อลูกคู่นี้สักเท่าไรนัก การได้เข้ามาทำงานของพิชชาใครก็มองว่าได้มาเพราะเส้นสาย ทั้งที่ตำแหน่งก็ไม่ได้สูง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็นแบบนั้นจริงๆ

หญิงสาวรีบจ้ำเท้าเดินไปที่ตึกใหญ่ ซึ่งอยู่คนละอาคารกับสำนักงานของเธอ เมื่อมาถึงเธอก็เห็นพนักงานจำนวนมาก พากันจับกลุ่มซุบซิบบางอย่าง และทันทีที่เธอก้าวเข้าไป ทุกสายตาต่างก้จับจ้องมาที่เธอ

“มีเรื่องอะไรกันคะ” เธอเอ่ยถาม แต่กลับไม่มีใครตอบเธอสักคน

“จะไม่รู้เรื่องจริงเหรอ ยังไงก็พ่อลูกกันนะ”

“อย่าพูดไปสิ วงในเขายังไม่คอนเฟิร์มเลยว่าจริงไหม”

“จริงแน่ๆ แกไม่เห็นสีหน้าผู้จัดการพงศ์พ่อชีตอนเดินออกมาเหรอ” เสียงซุบซิบดังอยู่รอบๆ แต่กลับไม่มีคำอธิบายอะไร

“ลุงพงศ์...ออกไปพร้อมกับตำรวจเมื่อสักพักนี้เอง” พนักงานคนหนึ่งเดินเข้ามากระซิบบอกกับพิชชา

“ว่าไงนะ?”

“มาทางนี้เถอะ เดี๋ยวฉันเล่าให้ฟัง” ไม่ทันที่เธอจะได้ก้าวขาเดินตามไป เสียงจากเลขาฯ ของเรย์เดินก็เรียกเธอเอาไว้เสียก่อน

“คุณพิชชามาพอดีเลย คุณเรย์เดนให้มาเรียกคุณเข้าไปพบครับ”

“ฉันเหรอคะ?”

“ครับ” หญิงสาวเดินตามเข้าไปในห้องทำงานของเรย์เดน เธอถูกพาไปส่งให้นั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเขา ก่อนที่เลขาฯ จะเดินออกจากห้องไป

“สวัสดีค่ะดิฉันพิชชา...”

“ฉันรู้ว่าเธอเป็นใคร” หญิงสาวชะงักไปทันที

“ค่ะ งั้น...คุณเรียกหนูมาทำไมคะ แล้วพ่อหนู...”

“พ่อของเธอออกไปกับตำรวจ” เขาพูดก่อนจะยื่นเอกสารปึกหนึ่งให้เธอ พิชชารับเอามาโดยยังไม่ได้ถาม ว่าพ่อของเธอไปกับตำรวจทำไม

“นี่มัน....”

“หลักฐานที่พ่อเธอยักยอกเงินของบริษัท”

“สามร้อยล้าน!!! ไม่ม่ทาง พ่อไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้แน่” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วโวยลั่น

“เธอก็ดูหลักฐานพวกนี้เอาสิ ว่ามันจริงหรือไม่จริง ทำฝ่ายการเงินอยู่แล้วนี่” พิชชาก้มมองเอกสารในมืออีกครั้ง จะให้ตอบตอนนี้เลยก็คงยาก เธอเองก็ไม่กล้าฟันธงว่าหลักฐานในมือเป็นของจริงหรือไม่

“พ่อหนูเคารพและนับถือคุณและคุณท่านมาก หนูเชื่อว่าพ่อไม่มีทางทำเรื่องนี้แน่”

“ฉันก็อยากจะเชื่อแบบนั้น แต่เธอคิดว่าฉันจะปรักปรำใครสักคน โดยที่ยังยืนยันไม่ได้ ว่าหลักฐานเป็นของจริงหรือเปล่าเหรอ” หญิงสาวเงียบไป สายตาของเธอยังคงจ้องมองที่เอกสารการโอนเงินในมือ ชื่อนายพงศ์พล เหมจิรบุรุษ พร้อมทั้งลายเซ็นของพ่อเธอ ปรากฎชัดเจนอยู่บนเอกสารทุกแผ่น

“ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันแน่ หรือไม่อย่างนั้นพ่อหนูก็อาจจะถูกใส่ร้าย หนูขอคุยกับพ่อได้หรือเปล่าคะ” 

“เธอได้เจอพ่อของเธอแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้”

“แล้วคุณเรียกหนูมาทำไม หรือว่าหนูก็ต้องรับความผิดนี้ด้วย”

“ฉันมีทางออกให้เธอ ทางออกที่ฉันเพิ่งจะตกลงกับพ่อของเธอ ก่อนที่เขาจะออกไปกับตำรวจ”

“ทางออกอะไร”

“แต่งงานกับฉัน”

“อะไรนะ”

“ฉันว่าฉันพูดชัดแล้ว ไม่น่าจะต้องพูดซ้ำๆ”

“หนูไม่เข้าใจ คุณเพิ่งจะบอกว่าพ่อหนูโกงเงินบริษัทสามร้อยล้าน แล้วอยู่ๆ ก็มาบอกให้หนูแต่งงานกับคุณ มัน...”

“พ่อของเธอขอเวลาเพื่อพิสูจน์ว่าไม่ได้ทำผิด แต่ฉันกลัวว่าเขาจะหนี ก็เลยหาอะไรสักอย่างมาเป็นหลักประกัน และฉันก็เห็นว่าพ่อของเธอมีของมีค่าแค่อย่างเดียว” เขาหยุดพูดก่อนจะจ้องมาที่เธอ

“ก็คือเธอ” พิชชานั่งนิ่ง สมองของเธอว่างเปล่า เธอไม่เข้าใจว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันคืออะไรกันแน่ แต่เธอยังคงมั่นใจในตัวพ่อของตัวเอง ว่าเขาไม่มีทางทำเรื่องนี้แน่

“ว่ายังไง ถ้าเธอตกลง ฉันจะจัดการเรื่องทางกฎหมายให้ระงับไปก่อน”

“แล้วถ้าไม่ล่ะคะ”

“ถ้าไม่ ฉันก็จะปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามกฎหมาย หลักฐานที่มีอยู่ตอนนี้มากพอจะทำให้พ่อเธอลำบาก ส่วนสุดท้ายจะต้องติดคุกหรือชดใช้เงินเท่าไหร่ ก็ให้ศาลเป็นคนตัดสิน” พิชชาก้มมองหลักฐานตรงหน้าอีกครั้ง ทางออกของเขามันอาจจะดูบ้าไปสักหน่อย แต่ถ้ามันช่วยให้พ่อเธอให้พิสูจน์ตัวเอง เธอก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

“ตกลงค่ะ หนูจะแต่งงานกับคุณ”

บทถัดไป