บทที่ 10 บทภรรยาไม่ง่ายเลย
งานเลี้ยงรับรองคู่ค้าของบริษัทจัดขึ้นที่โรงแรมแห่งหนึ่งในช่วงเย็น เรย์เดนพาพิชชามาร่วมงานด้วยในฐานะภรรยา หลังจากลงจากรถ เขาก็ยื่นแขนมาให้เธอคล้อง
“ต้องทำด้วยเหรอคะ”
“ไม่งั้นจะให้เดินห่างกันคนละสามเมตรหรือไง”
“หนูแค่ถามเอง ทำก็ทำสิ”
พิชชาคล้องแขนเขาแล้วเดินเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง แขกส่วนใหญ่แต่งตัวหรูหรา พนักงานถือถาดเครื่องดื่มเดินผ่านไปมา เธอจำได้ว่าตอนทำงานบัญชีเคยเห็นรายชื่อบริษัทเหล่านี้ผ่านเอกสาร แต่ไม่เคยพบเจ้าของบริษัทจริงๆ สักคน
“อย่าเดินแยกไปไหน” เรย์เดนบอก
“หนูจะกล้าเดินไปไหนล่ะ อีกอย่างอยู่ห่างคุณก็เสี่ยงโดนเก็บเปล่าๆ”
“จำได้ก็ดี”
เขาพาเธอเข้าไปทักทายเจ้าภาพ ก่อนมีผู้ชายสองคนเดินเข้ามาคุยเรื่องธุรกิจ พิชชาจึงยืนฟังอยู่ข้างๆ ไม่ได้ออกความเห็นอะไร จนกระทั่งมีผู้หญิงสวมชุดราตรีสีแดงเดินเข้ามาหา
“เรย์เดน ไม่เจอกันตั้งนาน”
“วาริน” เขาเรียกชื่ออีกฝ่าย
“เห็นข่าวแต่งงานแล้วตกใจเลยนะ ไม่คิดว่านายจะยอมแต่งกับใคร” หญิงสาวหันมามองพิชชา
“นี่ภรรยาใช่ไหม”
“พิชชา” เรย์เดนแนะนำสั้นๆ
“นี่วาริน หุ้นส่วนที่ทำงานด้วยกันมาหลายปี”
“สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีจ้ะ ตัวจริงสวยกว่าในรูปอีก” วารินยิ้ม
“คบกันตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมปิดเงียบขนาดนี้”
“เรารู้จักกันมานานแล้วค่ะ”
“อย่างนั้นเหรอ แล้วใครจีบใครก่อน”
พิชชาหันไปมองเรย์เดน เธอไม่เคยตกลงกับเขาเลยว่าจะตอบเรื่องนี้ยังไง
“ผมเอง” เขาตอบแทน
“โอ้โห เรย์เดนเป็นฝ่ายจีบผู้หญิงก่อนด้วย” วารินหัวเราะ
“แล้วตอนจีบเขาพูดจาดีๆ เป็นไหมเนี่ย”
“ไม่ค่อยค่ะ” พิชชาหลุดตอบออกไป
เรย์เดนหันมองเธอทันที ส่วนวารินหัวเราะดังขึ้นกว่าเดิม
“เชื่อแล้วว่าเป็นเมียจริง กล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าเขาด้วย”
“หนูพูดผิดเหรอคะ” พิชชากระซิบ
“เงียบไปเลย” เขาตอบเบาๆ
วารินยังไม่หยุดถาม เธอชวนคุยเรื่องที่เรย์เดนชอบกิน แล้วถามว่าพิชชาเคยไปพักผ่อนกับเขาที่ไหนบ้าง
“ยังไม่เคยค่ะ”
“จริงเหรอ เรย์เดนชอบทะเลมากนะ สมัยก่อนถ้างานไม่ยุ่งก็จะไปอยู่เรือทั้งวัน”
พิชชาหันไปหาเขา
“คุณชอบทะเลเหรอคะ”
“อืม”
“หนูเพิ่งรู้” วารินเลิกคิ้ว
“นี่แต่งงานกันแล้ว ยังไม่รู้เรื่องนี้อีกเหรอ”
“ช่วงนี้งานเขายุ่งค่ะ เราเลยไม่ค่อยได้ไปไหนกัน” พิชชาตอบ
“แล้วรู้ไหมว่าเขาไม่กินอะไร”
“วาริน” เรย์เดนเรียกขึ้น
“เธอจะสอบประวัติภรรยาฉันอีกนานไหม”
“ถามเล่นนิดเดียวเอง หวงเหรอ”
“ใช่”
พิชชาเงยหน้ามองเขา แต่ก็คิดได้ว่าเขาก็คงพูดไปอย่างนั้น ไม่ได้มีอะไรพิเศษหรอก
“ก็ได้ๆ ไม่แกล้งแล้ว” วารินยิ้มให้เธอ
“ไว้เจอกันใหม่นะพิชชา”
เมื่ออีกฝ่ายเดินออกไป พิชชาจึงหันไปถามทันที
“ทำไมคุณไม่บอกหนูก่อนคะว่าคุณชอบอะไร ไม่ชอบอะไร”
“จะต้องรู้ไปทำไม”
“แล้วหนูจะรู้ได้ยังไงว่าต้องถามเรื่องไหนบ้าง”
“ก็ไม่ต้องตอบทุกคำถาม”
“ถ้าหนูตอบไม่ได้ คนอื่นก็สงสัยสิคะ”
“ฉันอยู่ตรงนี้ เธอจะกลัวอะไร”
“หนูไม่ได้กลัวค่ะ แต่ถ้าจะแสดงเป็นสามีภรรยาก็ควรเตรียมกันหน่อยไม่ใช่เหรอ”
เรย์เดนยังไม่ทันตอบ เสียงพิธีกรก็ดังขึ้นเชิญแขกออกไปเต้นรำ เจ้าภาพเดินเข้ามาหาทั้งคู่พร้อมรอยยิ้ม
“คุณเรย์เดน พาภรรยาออกไปสักเพลงสิครับ วันนี้อุตส่าห์มาด้วยกัน”
“ได้ครับ” เขาตอบทันที
พิชชารีบดึงแขนเสื้อเขา
“คุณเรย์เดน หนูเต้นไม่เป็นนะคะ”
“เดินตามฉันก็พอ”
“พูดง่ายอีกแล้ว”
เรย์เดนพาเธอออกไปกลางฟลอร์ แล้วจับมือข้างหนึ่งของเธอขึ้น ส่วนอีกมือวางที่เอว พิชชามองคู่รอบตัวก่อนขยับเท้าตาม แต่ยังไม่ทันครบสองจังหวะก็เหยียบรองเท้าเขา
“โอ๊ย ขอโทษค่ะ”
“มองฉัน”
“หนูก็มองอยู่นี่ไงคะ”
“เมื่อกี้เธอมองพื้น”
“ก็กลัวเหยียบเท้าคุณ”
“เหยียบไปแล้ว”
“เจ็บหรือเปล่าคะ พอแค่นี้ดีไหม” เขาขยับมือที่เอวเธอให้กระชับขึ้น แล้วพาเดินช้าลง
“ตั้งสติแล้วทำตามที่ฉันบอก ขยับเท้าซ้ายก่อน”
“แล้วขวาล่ะคะ”
“ตามมา”
พิชชาพยายามทำตาม ช่วงแรกยังเดินผิดอยู่บ้าง แต่พอจับจังหวะได้ก็เริ่มขยับตามเขาทัน เรย์เดนไม่ได้ปล่อยให้เธอต้องหาจังหวะเองอีก
“เห็นไหม ไม่ยาก” เขาพูด
“สำหรับคนที่เต้นเป็นก็ไม่ยากสิคะ”
“จะเถียงตลอดเพลงเลยหรือไง”
“คุณก็สั่งตลอดเพลงเหมือนกัน”
เขาก้มมองหน้าเธอ พิชชาจึงเพิ่งรู้ว่าตัวเองยืนใกล้เขากว่าตอนเข้ามา มือของเธอวางอยู่บนไหล่เขา ส่วนมืออีกข้างยังถูกเขาจับไว้ เธอขยับออกนิดหนึ่ง แต่เขาพากลับเข้าจังหวะเดิม
“อย่าถอย เดี๋ยวเหยียบคนข้างหลัง”
“ค่ะ”
ระหว่างนั้นวารินเดินผ่านขอบฟลอร์กับผู้ชายคนหนึ่ง เธอยกแก้วขึ้นให้เรย์เดนแล้วส่งยิ้มมา พิชชาเห็นเข้าก็ถามเบาๆ
“คุณวารินเขารู้จักคุณดีจริงๆ นะคะ”
“ก็ทำงานด้วยกันมาตั้งหลายปี”
“หนูนึกว่าเขาเป็นแฟนเก่าคุณเสียอีก”
“ใครบอก”
“ไม่มีใครบอกค่ะ หนูเดาเอง”
“อย่ามายุ่งเรื่องส่วนตัวของฉัน”
พิชชาเงียบไป และหยุดถามเรื่องวารินแล้วกลับมาตั้งใจเต้นต่อ เพลงค่อยๆ จบลง แขกเริ่มปรบมือ บางคู่แยกกลับไปที่โต๊ะ พิชชาจึงลดมือลงจากไหล่เรย์เดน แต่เขายังวางมืออยู่ที่เอวเธอ
“คุณเรย์เดนคะ”
“อะไร”
“เพลงจบแล้วค่ะ”
“ฉันได้ยิน”
“ไม่มีใครมองแล้วด้วย ปล่อยได้แล้วค่ะ”
เรย์เดนมองมือของตัวเอง ก่อนยอมปล่อยแล้วถอยออกไปเล็กน้อย
“กลับไปที่โต๊ะ”
“ค่ะ”
เขาเดินนำไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พิชชามองตาม ก่อนรีบเดินให้ทัน เพราะยังไม่อยากถูกทิ้งไว้กลางงานคนเดียว
